, durmadan pıçıldayırdı “indi yox, indi yox, indi yox...”. Amma dayanmırdı. Düz gözlərinə baxan mavi gözlər, o gözlərin içindəki dəhşət... Bunlar silinmirdi. Əllərini yerə dirəyib, öksürməyə başladı. Qəhər onu köksünü elə sıxırdı ki, nəfəs ala bilmirdi. Əllərini yerə dirəyib, başını əydi. Yerə düşən damlalar torpağı isladırdı. Özündə qalan son gücü toplayıb, ayağa qalxdı. Səndələyərək bir-iki addım atmışdı ki, gücsüzlükdən dizlərinin üstünə çökdü. Qəzəblə dodaqlarının arasında söyüş fısıldayıb, yenidən ayağa qalxmağa çalışdı. Addımladıqca gözlərindəki ümidsizlik qəzəblə əvəzlənirdi. Hər addığı addım içindən bir parçanı qopardırdı sanki. Sonunda evinə çatıb, pillələri qalxdı. Titrəyən əlləri ilə açarı çətinliklə dəliyə keçirib, qapını açdı. Bir başa çarpayısına getmək istəyirdi ki, aynanın qarşısından keçəndə dayandı. Özünü onun qarşısında keçməyə məcbur edib, altındakı tumbanın siyirməsini açdı. Müxtəlif kiçik linza qabları vardı sadəcə. 10-dan çox rəngin arasında bir tək mavi yox idi. başını qaldırıb, aynaya baxdı. Ağladığından onsuzda yerindən oynamış lizaları çıxartdı. Yenə o boz-mavi gözlər...
“İllərdir gözlərimin hər kəsi qorxutduğunu düşündüm. Həmişə gizlətməyə, başqa rəngdə etməyə çalışdım. Amma əslində gözlərimdən qorxan təkcə mən idim. Mavi... Lənətlənmiş bir rəng. Amma bu adi mavi deyil, hər gecə yuxularımda gördüyüm mavidir. Mənim kabusum olan mavi. Eyni forma, eyni rəng... Bir yerdə oxumuşdum, mavi gözlü ola bilmən üçün, 4/1 qohumun**mavi gözlü olmalı. Heç yerdə qədər mavi olan bir göz görməmişdim, yuxularımdan başqa... Bu ola bilməz hə? Ola bilməz. O zaman mən də ölməli idim. Onların hamısı öldürüldü, mən isə sağam. Deməli mən deyilə...”
Sənəm gözlərini yumub, əli ilə üzünü örtdü. O gözlər yenə xəyalında canlandı. Boz-mavi gözlər... Əllərini üzündən çəkib, tumbanın üstündəki ətiri götürüb aynaya çırpdı. Şüşənin cingiltili səsi belə onu ayılda bilmədi. Əlləri hələ də titrəyirdi. Gözlərindəki baxış belə dəyişmişdi. Yerdəki ayna qırıqlarına fikir