ə yaxınlaşıb, alçaq olan divarı aşdı. Pəncərədən heç bir işığın gəlmədiyini görüb, evin arxasına dolandı. Açıq olan pəncərəni gözünə kəsdirib, daha da yaxınlaşdı.
“ insanlar həmişə oğrulardan və ya qatillərdən qorunmaq istər. Bunun üçün qapılarını möhkəm-möhkəm kilidlərlər. Lakin pencərələri kilidləmək ancaq qadınların ağlına gələr. Qadın olmayan bir ev, açıq pəncərə deməkdi.”
Pəncərədən güclə keçib, otağa kimsə olmadığından əmin olmaq üçün göz gəzdirən Sənəm, əmin olub kapuşonunu endirdi. Cibindən çıxardığı fanarı pəncərələrdən uzaq tutmağa çalışaraq yandırdı. Girdiyi yemək otağında hər şey adi idi. Stolun üstündəki bulaşıq qablar, tozlu xalının üstündəki paltarlar, divandakı yorğan... Hər şey bu evi təmizləyən kimsənin olmadığını və sahibinin də nadirən evdə olduğunu isbatlayırdı. Sənəm fanarın işığını yerdə tutmağa çalışaraq yataq otağına girdi. Onsuzda cəmi bir kiçik pəncərəsi olan bu otağa daha yaxşı baxa bilirdi.
“ hər şey təmiz. Yer belə parılayır. Yemək otağı bu qədər natəmiz olan bir evin yataq otağı niyə təmiz olsun ki? Yoxsa arvadı təzə qaçmış bəy özünə məşuqə gətirir? Amma belə məhəllərdə ola bilməz. Həm hansı məşuqə yataq otağını təmizləyər ki? Bu adamın təmizlik xəstəsi olmadığı da bəlli. Düşün Sənəm, düşün! Tipindən adamkəsən olduğu bəlli olan adam, itgin bir qadın, təmiz yataq otağı, dava? Of, bunları o psikopata əsla dəlil deyə verə bilmərəm!”
Sənəm əllərini belinə qoyub, otaqdakı hər şeyi diqqətlə izlədi. Nə qədər düşünsə də, “dəlil” deyə biləcəyi bir şey tapa bilmirdi. Sonunda bezib, of çəkərək gözlərini yerə dikdi. Birdən ayılmış kimi gözlərini qırpdı. Cəld başını qaldırıb, divardakı xalıya və həmin divara söykənmiş tək çarpayıya baxdı. Gülümsəyib, daxılçalara tərəf getdi. Bir-bir açıb, içindəki kağızları öyrəncək olduğundan cəld-cəld oxudu. Beynində hər şey aydınlaşmışdı artıq...
“ İstədiyim hər şey var artıq. Bir adamın niyə 8 illik arvadını öldürmək istəyəcəyi, harda və necə öldürdüyü... deyəsən həqiqətən cəsədləri sevirəm, ya da