başlayırdı. Üzün digər tərəfə çevirib, gözlərini yumdu. Dəqiqələr keçdikcə gücünü geri qazandığını hiss edə bilirdi. Əlləri ilə yerdən dəstək alıb, dikəldi. Çətinliklə yaxınlıqdakı divara tərəf sürünüb, kürəyini söykədi. Emin eyni vəziyyətdə boşluğa baxmağa davam edirdi. Qara gödəkçəsini üstünə sərmişdi. Sənəm buna təəccüblənib qaşlarını çatdı. Ondan niyə burda olduqlarını soruşmağa cəsarət etmirdi. Özü tapmağa çalışıb, ətrafı incələdi.
“Köhnə bina. Solmuş divar rənginə baxsaq hardasa 50 ildən çoxdur burdadır. Ancaq onun söykəndiyi divarda bircə nəfəslik olduğuna görə, demək ki bir otaqdı. Döşəmə betondandır, yəni zirzəmidir. Bəs niyə o və mən sadəcə? Əgər bizi öldürmək istəyirdilərsə, onda elə o an öldürməli idilər. Nə yəni, o kinolardakı düşmənlərini zövq alaraq öldürmək istəyən manyaka rast gəlmişik? Yox, bu sadəcə dərs verməkdi. Gözümüzü qorutmağa çalışırlar. Demək ki, ya onun, ya da mənim “boss”umdur bunları edən. Amma ikimiz eyni tərəfdə deyilik ki, onlara yalnız birimiz...”
Sənəm ağlına gələn fikirlə cəld Eminə baxdı. Bayaqdan fikir verməmişdi, üzü ağarmışdı... Uyuşmuş bədənini hərəkət etdirməyə çətinlik çəksə də, ona tərəf sürünməyə çalışdı. Eminin təəccüblü baxışlarına məhəl qoymadan, üstündəki gödəkçəni çəkdi. Emin gödəkçəni onun əlindən almağa çalışıb, vecsiz şəkilə pıçıldadı:
- Boş şeydi.
- Buna boş şey deyirsən? Səndən qan axır!
- Yaxşı tərəfindən bax, demək ki, düşündüyünün əksinə qansız deyiləm.
Emin yenə əvvəlki kimi gülümsəsə də, bu Sənəmi sevindirmirdi. Gözlərini onun köksündəki yaradan çəkə bilmirdi. Bütün köynəyini islatmış qan, yenə sızmağa davam edirdi. Eminin gözlərinin içinə baxıb, dedi:
- 5 saat... İndiyə ölməli idin. Sağ olsan belə, az vaxtın qalıb.
Emin:
- Sənə elə gəlir. İblislər ölməz axı. Həm səninlə yatmadan ölmək... Hey, neynirsən?- Emin onun köynəyinin düymələrini açman Sənəmi saxlamağa çalışıb, gülümsəyərək davam etdi:
- İndi demədim. Bu qədər həvəsli olduğunu bilsəydim, çoxdan deyərdim.
Sənəm ona fikir