anlamasa da, qeyri-iradi başını əyib, Eminin baxdığı yerə baxdı. Cəld qəzəblə başını qaldırdıqda, Emin artıq ayağa qalxma çalışırdı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Qəribə idi, üzündə ağrıya dair tək bir işarə yox idi. Amma qalxarkən tirəyən dizləri bunun onun üçün asan olmadığını isbat edirdi. Əllərini bir-birinə keçirib, Sənəmə baxdı. Sənəm başını yelləyib, ona yaxınlaşdı. Əlini çiyninə qoyub, sağ ayağını əllərinə qoyaraq qalxmağa çalışdı. Onun da bədəni hələ gücsüz idi, amma Emin burda çox qala bilməzdi. Əllərini uzadıb, nəfəsliyin kənarlarından tutdu. Lənətə gəlsin! Şüşənin fərqinə belə varmamışdı. Öncə əlini bir şeylə sarıyıb, onu qırmalı idi. Amma hələ də ağırlığını verdiyi Emin... Oyananda eşitdiyi iniltiyi xatırladı. Onun deyildi... Qətiyyətini toplayıb, yumruğunu düyünlədi. Gözlərini yumub, bütün gücü ilə şüşəyə ilişdirdi. Çiliklənən şüşə çölə sıçrasa da, yerində hələ bir-iki qırıq var idi...
“İnsanlar bəsit məxluqlardır. Dünən özümə, həyatıma nifrət edərkən belə güzgünü əlimlə qırmağa cəsarətim çatmamışdı. Amma bu gün əllərimi, bədənimi qanadan qırıqlara fikir vermədən çıxmağa çalışıram. O iblis yenə haqlıdır, bura çox dardı. Ey, ən azından normal yeməkdənsə, konservalarla yaşamam işə yarayır. Yəni özümü preslənmiş kağız topası kimi hiss etsəm belə, çıxa bilirəm. Kimi aldadıram ki, özüm üçün olsaydı əsla burdan keçə bilməzdim... Onun həyatı mənimkindən dəyərli deyil ki... Yəni olmamalıdır. O yaralar... Elə bilirdim yarası olan tək mənəm. Mən kimin bunu mənə etdiyini bilmirəm, amma o bilir. Hansı yaxşıdır?... Ooo, Sənəm fikirləşməyin vaxtı deyil. Burdan aşağı başı üstə necə düşəcəksən?!”
Hər yer zifiri qaranlıq idi və ətrafda tək bir ev belə görünmürdü. Ən pisi isə, ev Sənəmin düşündüyündən hündür idi və o atılmaq üçün uyğun vəziyyətdə deyildi. Amma başqa çarəsi yox idi. Çevik olması köməyinə gəlmişdi, əlləri ilə nəfəsliyin kənarından tutub, özünü iləri itələdi...
Emin qapdan gələn metal səslərini eşidib, rahatladı. Həqiqətən də Sənəmin onun üçün