n qayıtmayacağını düşünmüşdü. Biraz sonra cingiltili bir səs eşidildi və qapı açıldı. Sənəm Eminə tərəf qaçıb, onu qaldırmağa çalışdı. Emin onu özündən itələyib, soyuq şəkildə dedi:
- Kömək etdiyin üçün sağ ol. Artıq özüm edə bilərəm.
Sənəm nə olduğunu anlaya bilmirdi. Az öncə yenə onun zəhləsini tökən adam, indi tamamı ilə yad davranırdı. Dişlərini qıcayıb, onun arxasınca getdi. Qapıdan çıxdıqda Eminin səndələdiyini görüb, qeyri-iradi qolundan tutmaq istədi. Amma Emin cəld qolunu çəkib, özünü daha dik tutaraq ilərləməyə davam etdi.
- De!
- ...
- Səbəbini de! Dünənə qədər parazit kimi idin, qovsam da əl çəkmirdin. Bu gün niyə köməyimi belə istəmirsən?
Emin addımını atmağa tərəddüt edirdi. Səbəbini deyə bilməzdi, ən azından indi... Tarazlığını saxlaya bilmək üçün divardan yapışıb, gözlərini yumdu.
- Onun silah olduğunu necə anladın?
- Bu qədər insanın ölümünə səbəb olan bir şey, yaxşı olmaz deyə düşündüm...
Emin səssizcə güldü. Azacıq sola çevrilib, Sənəmi süzərək:
- Gücsüzsən, dahi deyilsən, heç bir şey bilmirsən, amma yenə də...sən...- Bir anlıq duruxub, udqunaraq sözünə davam etdi:
- Mənim ən böyük düşmənimsən. Bir gün, ikimizdən birisi digərini öldürəcək. Çox yaxında bir gün...
“Onun nə dediyini anlamıram, niyə dediyini də. Bəs niyə beynimin hər küncündə onun düz dediyi səslənir? Niyə? Biz niyə düşmənik? Niyə bir-birimizi öldürəcəyik? Bilmirəm. Amma bu olacaq... Tezliklə...”
Sənəm başınını qaldırdıqda Eminin yox olduğunu görüb acı-acı gülümsədi. Qapıya addımlamaq istəyirdi ki, dayandı. Son dəfə içərini süzüb, beynində planlar qurmağa başladı. Bunun kimin etdiyini öyrənməyi elə çox istəyirdi ki... Tərəddütlə bir addım iləri getdi. Amma marağına qalib gələ bilmədi. Divardakı nəfəsliyə göz ucu, baxıb hündürlüyü hesablamağa çalışdı. Emin kömək edən də, belə bu asan olmamışdı. Geri-geri yeriyib, divarın qarşısındakı divara söykəndi. Yumruqlarını düyünləyib, bir dizini iləri verdi. Gözlərini yumub, bir müddət dərindən nəfəs aldı. Gözlərini