açdıqda, bütün gücü ilə qarşısındakı divara tərəf qaçdı. Ayağını boyası qopmuş bir ovuğa dirəyərək, özünü yuxarı itələməyə çalışırdı. Amma əlləri ilə Divardan yapışmağa çalışsa belə, bacarmadı. Bayaq şüşənin kəsik-kəsik etdiyi əllərinin qanlı izləri divarda qalmışdı. Bir daha... Bir daha... Hər 4-5 cəhdindən yalnız birində nəfəsliyin kənarından yapışacaq qədər yuxarı qalxa bilirdi. Sonunda lazım gəlsə çıxa biləcəyinə əmin olub, qapıdan çıxdı. Evin ətrafını dolanıb, bayaq sındırdığı şüşənin qırıqlarını uzağa tulladı. Daşla qırdığı zincirə edə biləcəyi çox şey yox idi. qırılmış yeri yalandan birləşdirməyə çalışdı sadəcə. Hər şey bitdikdə, daha kələ-kötür olan çol divarından yenə nəfəsliyə dırmaşdı. Tələ hazır idi, sadəcə ovçunu gözləmək qalırdı.
1 saat... 2 saat... 3 saat... Zaman keçdikcə, onları ölmk üçün bura kilidlədiklərinə inanmağa başlayırdı Sənəm.... Bu nədir?! Bir xışıltı, ya da addım səsləri. Səs yaxınlaşdıqca, Sənəmin həyacanı artırdı. Divara qısılıb, tək silahı olan iti daşı daha bərk sıxdı. Artıq qapıdaki zincirlərin cingiltili səsi eşidilirdi. Bir neçə saniyəlik sükut çökdü. Deyəsən adam zincirdəki qırığın fərqinə varmışdı. Qəribədi, sanki çöldəki ən kiçik səs Sənəmin qulağında əks-səda verirdi. Budur, silahın qoruyucusunun necə çəkildiyini çox yaxşı eşidirdi. Qıfıl açıldıqdan sonra, qapı cığıltı ilə açıldı. Qaranlıqda yaxşı görməsə belə, adamın ətrafı necə diqqətlə süzdüyünü görə bilirdi.
- O qaçdı.
Deyəsən adam Sənəmi yatmış bilirdi, çünki diksinib cəld silahı ona tərəf tuşladı. Onun silahsız olduğunu görüb, silahı aşağı saldı.
- O məni burda qoyub getdi. Sən kimsən?
Sənəm bilərəkdən səsini titrədirdi. Amma qarşısındakı adam bir cavab vermirdi. Ya danışmağa bir şeyi yox idi, ya da danışmağa qorxurdu.Hətda Sənəmə baxmağa belə çəkinirdi sanki. Sənəm səndələyərək ayağa qalxmağa çalışdı. Yenə silah... Həqiqətən də gücsüz görünürdü. Bu deyəsən naməlum adamı sakitləşdirən tək şey idi. Nəfəslikdən düşən zəif işıq sadəcə onun silah tutan əlini