üzündə qorxunu axtarmaq mənasız idi. Sadəcə əminlik vardı onda-doğru olanı etdiyinə olan əminlik. Qoca əllərini birləşdirib, təhdid hiss olunan tonda dedi:
- Mən dünən sənə nə demişdim?
- Öldürməmi.
- Bəs niyə biri sağdı, digərinin isə öldüyünü deyən şaiyələr var sadəcə?
- Mən getdim. Lakin... Bu mənə doğru gəlmir.
Xırıltılı bir gülüş eşidildi. Bu gülüş, adamın aksentindən daha qıcıqlandırıcı idi. Yusubov isə bundan narahat olana oxşamırdı. Onu narahat edən daha ciddi məsələlər var idi.
DÜNƏN:
Yenə eyni otaq, yənə eyni insanlar. Tək fərq, üzlərindəki ifadə fərqli idi. Eşitdiyi xəbərdən xoşhal olan yaşlı adam, əllərini ovuşdurub dedi:
- Əla. Çox yaxşı fikirləşmisən. Deməli o biri yavaş-yavaş öləcək, digəri isə bunu öz gözləri ilə izləyəcək hə?
Yusubov səssizliyini qoruyurdu. Üzündən bu iyrənc söhbətdən qurtulub, burdan tez rədd olub getmək istədiyi oxunurdu. Qoca cavab gəlmədiyini görüb, qaşlarını çatdı. Bayaqki şənliyinin əksinə, ciddi tonda dedi:
- İkisini də öldür.
- Nə?!
Qoruyucusu endirilən silahın səsəini eşidən Yusubov, iləriyə atdığı addımını gerilədi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Qocanın da gözlərində təəccüb vardı və əgər otaq bu qədər qaranlıq olmasaydi, Yusubov o kiçik gözlərin dərinliyindəki qorxunu belə görə bilərdi. Amma bu sadəcə bir anlıq idi. Qoca tapancasını masasının üzərinə qoyub, sərt şəkildə dedi:
- Ikisini də öldür.
- Danışdığımız bu deyildi.
- Mənim əmrim bu deyildi və indi yeni əmr verirəm.
Xüsusi vurğu ilə deyilən “mənim” sözünün, Yusubova həddini bildirmək məqsədi daşıdığı bəlli idi.
- Amma...
- Ya sən, ya onlar. Yoxsa “o” deməliyəm?
Yusubov qocanın işarə ilə dediyi cümlədən sonra, iyrənc şəkildə gülümsəməsinə ikrah hissi ilə baxdı. Qaşlarını çatıb, yenə eyni duyğusuz tonda:
- Siz demişdiniz axı: Səndən dəyərli heç kəs yoxdur. Mən...
Amma Yusubov yanılırdı. O an, Sənəmin də qaçmamasına elə təəssüf edirdi ki. Silahı qaldırsa da, tətiyi çəkməyə cəsarəti yox idi. Sonunda əlinin titrədiyini hiss