olurdu. Kişi gözlerini qarşısındakı iki gence zilleyib, dodaqlarını çeyneyirdi. Çuxura düşmüş bic gözlerinde qezeb qarışıq bir qorxu vardı. Yaralı quduz heyvanı xatırladırdı. Amma divarlarda olan kameralar ve elinde tutduğu silaha güvenib, qezeble qışqırdı:
- Onu buraya getirmeye nece cüret etdin! Hem de ayıq!
Yusubov ifadesiz üzünde tek bir mimik bele terpenmedi. Sakit şekilde dedi:
- Onsuzda burdan sağ çıxmayacaq, ele deyil? Hem gözlerinizin önünde olsa şübheye yer qalmaz deye düşünündüm.
Qocanın üzünde rahatlanmağa benzer bir ifade yaransa da, gözleri hele de şübhe ile baxırdı. Boğazını arıtlayıb, gülümsemeye çalışaraq dedi:
- Onda isbat et, öldür. Amma bir oyun oynama, yoxsa ikiniz de burdan sağ çıxa bilmezsiniz!
Bayaqdan başını aşağı eyib, taleyine razıymış kimi görünen Senem başını qaldırdı. Gözlerindeki ümidsizlik insanın içine işleyerdi, lakin bu qocaya heç tesir etmirdi. Titreyen sesle dedi:
- Niye men?
Xırıltılı gülüş, geniş otaqda eks-seda verdi.
- Ölenlerden biri olmalıydın, amma hele de sağsan. “Niye sen?”
Senem tek kelime etmeden yene başını aşağı saldı. “ ele bunu öyrenmek isteyirem...” deye fısıldadığını kimse eşitmedi. Qocanın işaresi ile, Yusubov silahını Seneme tutdu. Lakin qocanın şübhelenmesi keçmemişdi. Kiçik gözlerini daha da qıyıb, Yusubovun üzünde onu ele verecek bir mimik axtarırdı. Amma yanlış adam seçmişdi, Yusubov her zaman ki, kimi soyuqqanlı idi. Qoruyucunu endirib, tetiyi yavaşca çekdikde:
- Dayan!
Bir saniye gecikdi bu emr. Senem köksünü eli ile tutub, yere yıxıldı. Qoca celd masasından qalxıb, onun yanına qaçdı. Önce Yusubova baxıb, hikke ile qışqırdı:
- Sen nece öldüre bildin onu! Senin bunu bacarmayacağından emindim axı!
Yusubov teeccüble 1-2 addım geri çekilib, ne ise demek isteyirdi ki, qoca vecine deyilmiş kimi elini yelledi. Bir dizini yere qoyub, Seneme teref eyildi. Iki barmağını boynuna qoyub, nebzini yoxlamaq isteyirdi ki, dehşetle irkildi. Bir cüt boz-mavi göz ona baxırdı. 2 saniye evvel o

<< 1 ... 100 101 [102] 103 104 ... 122 >>