gözlerin yumulu olduğuna and içe bilerdi. Geri çekilmek isteyirdi ki, Senem celd bileyinden yapışıb “תפסתי אותך לך*(seni yaxaladım)” deye pıçıldadı.(müellif: Cemile Memmedli) Qocanın gözlerinde bu defe dehşetden daha çox qorxu vardı. Senem diger elindeki iyneni celd kişinin boynuna sapladı. Qoca elini boynuna aparıb, iyneden qurtulmaq istese de, gec idi. içindeki maye sona qeder yeridilmişdi. Qurumuş dodaqlarında gülümsemeye benzer bir şey yarandı. Çuxura düşmüş gözlerini Seneme zilleyib, xırıltılı sesle pıçıldadı:
- Keşikçinin qızından bunu gözleyirdim...
Bundan sonrası olduqca süretli oldu. İçeri girib, yerde çırpınan qocaya kömek etmeye çalışan muhafizeçiler Senemle Yusubove diqqqet etmediler bele. Kameralardan görünü sadece eyilen qocanın üreyinin tab getirmeyib, narahat olmağa başlaması idi.
1 SAAT EVVEL:
- Ya tetiyi çek, ya da mene kömek et.
- Ne?
- 4 alimden birinin yox olduğunu, haqqında heç birmelumat olmadığını demişdiz. Bes ya 1 deyil, 2 alim ortadan yox oldusa?
Yusubovun üzündeki heç ne anlamayan ifade birden kinayeli tebessümle evezlendi. Silahını aşağı salıb, iyneleyici tonda dedi:
- Ölümden bu qeder qorxduğunu bilmirdim.
- Men uydurmuram. İvrit dilini eşitmisen?
- Yehudi dillerinden en qedimi. Sen yehudilerle ne düşmenliyin var?
Senem çiynini çekib, ona yaxınlaşdı. Yusubovun tekrar silahını qaldırmasına gülümseyib, soyuqqanlılığını pozmadan dedi:
- Sadece biri ile. Senden son defe, ele eslinde ilk defe bir şey isteyecem. Bir şeye emin olmağa mene kömek et.
Yusubov Senemin gözlerindeki qetiyyeti görüb, silahı aşağı saldı. Senemin istediyi her ne olursa, olsun etmeye razı idi. Amma sonrasında ona ne olacağından emin idi. Senemin nefes aldığı her saniye, onun ömründen gedirdi. Qollarını dizlerine qoyub, Senemi süzdü. Heqiqeten de inanılmaz idi. Ne ağ, ne qarabuğdayı sayılan derisi, uzun, qehveyi saçları, ince ve duz burnu. En esası ise insanın üreyine işleyen boz-mavi gözleri.Sanki tutqun bir deniz idi o gözler. Hele bir de

<< 1 ... 101 102 [103] 104 105 ... 122 >>