o gözlerin derinliyindeki tenhalıq, keder ve çox kiçik umid parıltıları. Heç özü de hiss etmeden gülümsedi Yusubov. Senem bu gülümsemeni yanlış anlayıb, razılığa işare olduğunu sandı. İçden ve semimi bir gülümseme ile qarşılıq verdi o da. Dabanı üstünde geri dönüb, şkaflara teref gederek sevincle dedi:
- Ela! Onda bu işe biraz adrenalin qataq.*
Yusubov Seneme yanlış anladığını demek istese de, fikrini deyişdirdi. Onun heyacanla etrafda bir şeyler axtarmasını bir müddet izleyib, ümidsizlikle yene alnını silahın soyuq qebzesine dayadı...
İNDİ:
Muhafizeçilerin meşğul olmasından istifade eden Yusubov ve Senem bir teher ordan çıxa bilmişdi. Zirzemi artıq tehlükeli olduğundan, ora gede bilmezdiler. Senem Yusubovun onu getirdiyi yeri ele uzaqdan tanıdı. Gülümseyib, ne ise demek isteyirdi ki, Yusubov cibinden çıxardığı açarla qapını açdığını görüb, susdu. Onun ardınca içeri girib, etrafa göz gezdirdi. Her şey ele evvelki kimi idi. Tek ferq masaların üstündeki bir-iki eşya idi. Deyesen yerlerine çoxdan başqalarını qoymuşdular. Elini aylarla işlediyi masaya sürtüb, dedi:
- Bura? Niye?
- Nostalgiya. Yeni bizi en son burda axtararlar.
- Sence o adam ölmedi?
- Adrenalin sadece infarkt keçirtmiş olar. Onu öldürmesi uzaq ehtimaldı.
Senem Yusubovun sesindeki narahatlığı hiss edib, qaşlarını çatdı. Öz köhne stuluna oturub, qollarını masaya söykedi.
“ Eger bu buz adam bele narahatdırsa, demek heqiqeten de pis veziyyetdir. Amma bir şeyi öyrendim, o adam Jacob Cohandır. Itmiş yehudi alim. Bes o niye öldürülmeyib? Belke ele heç biri öldürülmeyib? O zaman belke ele menim... Boş xeyallar qurma Senem! Onun sesindeki aksentden çoxdan şübhelenirdim, nene o qeder tanış gelirdi ki. Demek ivrit dilini bilirmiş. Bes niye? Onsuzda bu işin içinde imiş, niye bize ehtiyacı olsun ki? Bize... Yusubov alimlerden birinin nevesi, men orda olduğu bilinen biri... Pazlın parçaları kimi. Demek onda da bir parça var. Bir deqiqe, onda Emin? O iblis de? İndiye kimi niye anlamadım ki!

<< 1 ... 102 103 [104] 105 106 ... 122 >>