Axmaq Senem! bizde ona lazım olan bir şey var, ona göre menim ölmeme hirslendi. Bir deqiqe, niye Yusubovun meni öldürmeyeceyini düşünmüş ki? Bu qoca heqiqeten axmaqş ele ancaq sayıqlayır. “keşikçinin qızı”...”
Senem celd başını qaldırıb, yere çöükb divara söykenen Yusubova baxdı. Biraz tereddüt etse de, iradesini toplayıb dedi:
- Keşikçi? Keşikçi nedir?
Yusubov fikirlerinden ayılıb, Seneme baxdı. Sualı anlamadığı belli olan ifade ile baxıb, birden yadına düşmüş kimi dedi:
- Keşikçi haqqında eşitmişdim. Deqiq deyil, guya lahiyede işleyenleri öldürmeli imiş. Alimlerin qatili yeni. Sen bunu hardan eşitdin?
Senem Yusubovun son sözlerini eşitmirdi bele. Gözleri hedeqesinden çıxacaq qeder geniş açılmış, nefes alması süretlenmişdi. Beyninde durmadan bir cümle seslenirdi: “keşikçinin qızı...”...
- Keşikçi haqqında eşitmişdim. Deqiq deyil, güya lahiyede işleyenleri öldürmeli imiş. Alimlerin qatili yeni. Sen bunu hardan eşitdin?
Senem Yusubovun son sözlerini eşitmirdi bele. Gözleri hedeqesinden çıxacaq qeder geniş açılmış, nefes alması süretlenmişdi. Beyninde durmadan bir cümle seslenirdi: “keşikçinin qızı...”. Otaq fırlanırdı. Yusubovun dedikleri qulaqlarına uğultu kimi gelirdi. Başını masaya söykedi. Bu an temiz havaya çox ehtiyacı vardı, lakin ayağa qalxsa müvazinetini saxlaya bilmeyeceyine emin idi. Çox ağır idi, xeyal etdiyinden daha axır... Ne düşüne, ne de tek bir kelime deye bilirdi. Tek bacardığı susmaq idi. Susmaq ve bunların sadece yuxu olduğuna ümid etmek... Daha ne qeder o veziyyetde qaldığını bilmirdi, amma Yusubovun sesini eşidib başını qaldırdıqda gün çıxmağa başlamışdı. Yatmışdı? Yox, bu yatmaq deyildi. Sadece bir gecelik ağlını itirmek...
- Birazdan işçiler gelecek, getmeliyik.
Senem başını yelleyib, stuldan qalxdı. Qapıya teref getmek isteyirdi ki, Yusubov qolundan tutdu. Özüne teref çevirib, narahat halda onu süzdü. Rengi ağarmış, gözleri solğunlaşmışdı Senemin. Daha dünen gözeı iken, bu gün bir meyidden ferqi yox idi. Yusubov da buna

<< 1 ... 103 104 [105] 106 107 ... 122 >>