narahat olmuşdu yeqin. Lakin birden gülümseyib, dedi:
- Demişdim: “dırnaqları qırılmasın deye qelem bele tutmayan ellere silah vermek axmaqlıqdır”. Bunlar sene ağır geldi he?
Yusubovun sesindeki hemişeki kinaye bu defe Senemi hirslendirmedi. Hetda, belke de, ilk defe haqlı olduğunu düşündü. Onun reaksiya vermemesi Yusubovu teeccüblendirse de, buna diqqet etmedi. Arxasını dönüb qapıya teref gedirdi ki, ayaq saxladı. Senem bu an onun üzünü görseydi, belke de niye bele olduğunu sorğulayardı. Tünd yaşıl gözler... Daha tutqun, daha soyuq ve daha kederli...
- Bilirsen, ilk gördüyüm günden sene paxıllıq etdim. Senin o lahiyenin içinde olduğunu düşünürdük, amma sağ idin. Bu haqsızlıq idi. Menim sadece uzaqdan elaqem vardı, amma ailem buna göre öldürüldü.Hem de gözlerimin qabağında... Sonra o adam meni yetimxanadan götürdü. Yetişdirdi. Ona heç minnetdar olmadım, eksine ona nifret etdim. Her gün... Her gün meni öldürmesini gözledim. Amma o bunu etmedi. Bunun üçün ölmeyi istemediyim zamanı seçdi...
Senem son cümleni eşitmedi bele. Bu an xeyallarında ailesi ile oynayan yağıl gözlü bir uşaq vardı. Soyuq ve tutqun yaşıl gözler deyil, xoşbextlik yağan yaşıl gözler... Ve boz-mavi gözler... O kiçik uşağın gözlerindeki xoşbextliyi mehv eden boz-mavi gözler... Kabuslarında onun boğazına yapışan boz-mavi gözler... En pisi ise, bir zamanlar sevdiyini hiss etdiyi boz-mavi gözler...
Yıxılmamaq üçün masanın kenarından yapışdı. Ağlını itirdiyini hiss edirdi. Her şey beyninde o qeder qarışıq idi ki, düşüne bele bilmirdi. Dizlerinin üstüne çöküb, sesi batana qeder çığırmaq, hönkürmek isteyirdi. Amma ede bilmezdi. Qurumuş dodaqlarını aralayıb, çetinlikle pıçıldadı:
- Niye men sağam...
- Gedek.
Yusubovun sesine diksinib, başını qaldırdı. Ona elini uzadıb, diger eli ile qapının desteyinden yapışmışdı. Elini ona uzatmağa terreddüt etdi Senem. Bu an Yusubovun, Eminin, her kesin ona nifret etdiyini düşünürdü. Bunun doğru olduğuna isbatlamaq üçün Yusubovun gözlerine baxdı.

<< 1 ... 104 105 [106] 107 108 ... 122 >>