Gülümseyirdi... Sadece saf ve semimi gülümseme. Bu Seneme cesaret verdi. Elini uzadıb, birlikde qapıdan çıxdılar. Heç bir-iki addım getmemişdiler ki, Yusubov dayandı. Senemi qarşısına alıb, gülümseyerek dedi:
- Senin evin yaxınlıqdadı he? get bir-iki eşya götür. Lazım olar. Menim de, özüme paltar götürüm, sonra burda görüşüb ne edeceyimizi planlayarıq.
Bu halına reğmen Senem şübhelendi. (müllif: Cemile Memmedli)Başını qaldırıb, diqqetle Yusubovun gözlerine baxdı. Semimi idi. İnsanı şübheye salacaq qeder semimi. Senem qaşlarını çatıb, tereddütlü şekilde başını yelledi. Yusubovun hele de elinden tutduğunun ferqine varıb, eline baxdı. Lakin saniyeler keçse de, Yusubov elini buraxmırdı. Eger bu an Senem onun üzüne baxsaydı... O üzdeki acını iliklerine qeder hiss ederdi. Yusubov Senemin ellerine baxdığını çoxdan görmüşdü, amma bu andan onun üzüne baxmaq üçün istifade edirdi. Kim bilir neçe defe onu qucaqlamaq keçdi üreyinden, amma bu onun üçün mümkün deyildi. O eli buraxmalı, arxasına bele baxmadan getmeliydi. Ele indi! Amma bir saniye daha... Sadece baxmaq üçün bir saniye daha. Qaranlıqda böyümüş biri üçün yaşadığı hissler yad idi. Göz ücü sağ teref baxdı. Geceden beri orda olan kölge terpenmemişdi. Gülümsedi. Senemin tutduğu elinden dartıb, özüne çekdi. Acıq çıxırmış kimi berk-berk qucaqladı. Sadece buna cesareti çatırdı. Qulağına “yaxşı ki, sağsan” pıçıldayıb, qucaqladığı kimi de aniden buraxdı. Senem teeccübden geniş açılmış gözlerle ona baxıb, ağzında bir-iki söz geveledi. LakinYusubov artıq arxasını dönüb gedirdi. Senem bir müddet onun arxasınca baxıb, arxasını döndü. Ne baş verdiyini anlamasa da, biraz sonra görüşdüklerinde soruşa bilerdi he? Senemin arxasını dönmesi ile döngedeki kölge onun getdiyi terefe daha süretli getdi. Lakin Senem bunun ferqine varacaq veziyyetde deyildi. Küçede eks-seda veren silahın sesini bele 3-4 addım atdıqdan sonra anladı...
“ Men niye sağam? Biri mene bunu açıqlasın. Hamsı ölür... Men kömek etmeden ölürler. Gözlerimin

<< 1 ... 105 106 [107] 108 109 ... 122 >>