qabağında, qanlı ellerini kömek üçün mene uzadırlar... Amma men hele de sağam. Niye? Niye?! O...o bilirdi... O yaşıl göz ifritin bilmeiyi bir şey yox idi ki! Bilirdi! Bile-bile getdi! Belke de... Ele mene göre oldu he? Deyesen heqiqeten de lenetlenmiş qanı daşıyıram... Neye elimi uzatsam, gözlerimin önünde parçalanır... Niye men hele de sağam?!”
Altıncı hisse: Salam, sene nifret edirem !
Senem küçenin ortasında dizleri üste çökdü. Ayağa qalxmaq, geriye dönmek, deli kimi qaçmaq...onu xilas ede bilmek... Beynindekiler bunlar idi, amma bedeni hereket etmirdi. Bilirdi, inkar etse de, bilirdi artıq onun sağ olmadığını... Amma yene de, qıc olmuş bedenini herekete getirmek isteyirdi. Seherin ayazı bedenine işleyirdi. Gözlerinden süzülen damlalar ise yanağını yandırırdı... Yene çığırmaq, hönkürmek isteyi...
*****
Saatlar sonra köhne binanın pillekenlerini çıxanda bele gözünden süzülen yaşlar dayanmamışdı. Buraya nece geldiyini bele xatırlamırdı. Deyesen qeyri-iradı onun son tapşırığını yerine yetirmeye çalışırdı. Hele de inan bilmirdi... Bir ümid... Açarı qıfıla salıb, burdu. Qapını açıb, qaranlıq ve soyuq menzile girdi. Elini qaldırıb, iççığı yandırmaq istese de, fikrini deyişdirdi. Tek istediyi 2 günlük yuxusuzluğun ardından yatmaq ve bir daha ayılmama idi. Bir de çarpayısına teref addımlayanda içeride başqasının olduğunu hiss etdi. Pencereden gelen işıq onu arxadan vurduğundan üzünü seçmek mümkün deyildi. Lakin o da, Senemi intizarda qoymadı.
- Eve xoş geldin...
18+
Yalnız 18 yaşını tamamlamışlar üçün. eks teqdirde mesuliyyet daşımıram.
- Eve xoş geldin.
“Bu sesi cehennemin dibinde bele olsam tanıyaram. Üzünü göre bilmirdim, amma gözlerindeki nifreti yaxşı hiss edirem. Bes men ne hiss edirem? Keder, sevinc, ya qezeb? Bunların hamısını eyni anda hiss etmek nece mümkün ola biler axı... Nifreti unutmayaq. Bilmirem niye, amma bir cümle deye bildim ancaq:
- Mene nifret edirsen?
- Sene nifret edirem.
Cavabı düşündüyümden tez oldu. Ne tereddüt, ne

<< 1 ... 106 107 [108] 109 110 ... 122 >>