keder, heç qezeb bele yox idi cavabında. Sanki dünyanın en adi bir şeyi imiş kimi, her kes bunu bilirmiş kimi dedi “Sene nifret edirem”. Niye teeccüblenirem ki, men bele bu an özüme nifret edirem.
- Sen bilirdin? Menim...
- Bilirdim. Seni ilk gördüyüm an öldürmek istedim.
Yene cavabını bildiyim bir sual verib, gözlediyim cavabı aldım. Demek hemin gün güllenin yan keçmesi tesadüf idi. O meni izleyen adam heqiqeten öldürmek üçün idi. Yaxşı, bu defe cavabını bilmediyim bir sual: Niye hele de, sağam?
16 il evvel ölmedim, gözlerimin içine baxa-baxa ateş açdığın zaman da ölmedim, Rusiyada da ölmedim, burda da ölmedim! Menim yerime hemişe başqaları öldü. Meni izleyen adam, haham, Yusubov... Sıradakının men olması üçün ne etmeliyem axı?!
- Amma elim titredi... Heyatımda ilk defe elim titredi...
Gözlerimin önünde ezab çekmesi... Sesindeki acı bele insanın üreyini ağrıtmağa bes ederdi. Amma men hissizleşmişem deyesen, qelbim sızlamadı bele.
- Menim atam, David John Smit o yox olmuş 4-cü alim idi. Men de qeyri-qanuni oğulam, buna göre “yadlarına düşmemişem”. Onu öldürüldüyü günden bütün gücümü izleri yox etmeye serf eledim. Amma olmadı... O qoca qurdun eline düşdüm. Amma teşekkür etmeliyem, mene çox şeyi o öyretdi. Silah tutmağı, yaaln demeyi, adam öldürmeyi, cildden-cilde girmeyi... “Teşekkür”ün böyük qismi senin atana düşür eslinde.
- Amma onun vezifesi öldürmek idi.-Bilmirem niye, heç xatırlamadığım o adamı müdafiye etmeye çalışdım.
- Deyildi. O lahiyenin rehberi idi, amma 4 alim olmadan o heç idi. Bir anda bütün alimleri öldürüb, lahiyeni özü içinde ola-ola möhürledi.
Lahiye, lahiye... Nedir axı bu lahiye! Bir anlaya bilsem. Bir qurtula bilsem bu lenetden.
- Sen niye sağsan axı?... O yaşılgöz gözünün açandan bu işin içinde idi. İllerle ailesini öldüren adama kölelik etdi, axırda da heç bir şy olmamış kimi yox edildi. Amma sen... Bu 16 ili heç bir şey xatırlamadan yaşadın. Rahat, qorxusuz, insan kimi! Amma onun bu şansı olmadı...
Sen de...

<< 1 ... 107 108 [109] 110 111 ... 122 >>