köyneyinin altında gezirdi. Senem dodaqlarını bir-birine sıxıb, gözlerini berk yummuşdu. Eminin dodaqları boynundan aşağı enmeye başlayanda döze bilmeyib, inledi. Öz etdiyinden utanıb, dodaqlarını çeynedi.Emin ise başını qaldırıb ona gülümseyerek baxdı. Senemin dodaqlarına kiçik bir öpüş qondurub, azca geri çekildi. Onun üzündeki “daha çox...” ifadesini izleyib, yene gülümsedi. Elini onun saçlarına keçirib, berk sıxdı. Dodaqlarına cumub, böyük ehtirasla öpmeye başladı. Senemin bedeni artıq sözüne baxmayıb, qıvranmağa başlamışdı. Eminin elleri köyneyinin altından daha yuxarıya qalxdıqca utanc qarışıq ehtiras bütün bedenini yandırırdı. Bir fürsetini tapıb, Eminin altından sıvışıb çıxdı. Onu çarpayıya direyib, üste çıxdı. Eminin sual dolu baxışlarına mehel qoymadan onun köyneyini yuxarı çekmeye çalışdı. Lakin bacarıqsızcasına hereketleri ile Eminin güldürdü. Emin özün azca qaldırıb, ona kömek etdi. Senem derinden iç çekdi. Bedeni yara izleri ile dolu olsa da, bir kişini celbedici edecek derecede formasında idi. Onun üzerine eyilib, boynuna öpüş qondurdu. Hereketleri tecrübesiz olsa da, Eminin gözlerinin ehtirasdan parıldamasına bes edirdi. Daha çoxunu etmek isteyirdi ki, Emin qollarını qaldırıb onu berk-berk qucaqladı. Terpene bilmirdi. Bir şeyler demek isteyende, boğazında qeherin düyümlendiyini hiss etdi. Gözlerini qırpışdırdıqda bayaqdan dolmuş gözlerinden damlalar süzülmeye başladı. Teslim olub, başını Eminin çılpaq bedenine sinesine qoydu. Bayaqdan içinde yığılıb qalmış her şey yavaş-yavaş çöle axırdı... Ne Eminin onun saçını oxşaması, ne dinlediyi üreyin sakit döyüntüsü onu sakitleşdire bilmirdi... Sadece sessizce ağladı... Gözlerinin ne vaxt yumulduğunun ferqine bele varmadan...

*****
Seher ilk defe zengli saatın sesine oyandı. Buna inanmırmış kimi gözlerini qırpışdırdı. Üzüne düşen günün işıqları da çoxdan seher olduğunu isbat edirdi. Gülümseyib, gerneşdi. Çarpayıda tek idi, eksini gözlemirdi de. Ayağa qalxıb, hamam otağına keçdi. Deqiq xatırlamadığı

<< 1 ... 109 110 [111] 112 113 ... 122 >>