götürüb, üzüne yaxınlaşdırdı. Şekilde 4 neferin şekli vardı. Senem ise gözlerini yalnızca birinden çeke bilmirdi. Nefes almağı bele unutmuşdu. Qeyri-iradi şekli yeniden masaya qoyub, sesinin titremesini gizletmeye çalışaraq dedi:
- No...
“Yalan deyildi, xatırlamıram. Amma... Esla unutmayacağım bir üz. Her gece yuxularıma giren bir üz. Yene o gözlerdeki dehşeti görürem sanki. Alnımdakı soyuq metal, belimde ki ağrı... Her şey tekrar, tekrar... O şekildeki adamı tanımıram, amma o menim kabusumdur. Amma xatırladığım bir şey daha var, şekildeki o yer. “ORA” menim yeni heyatımın başlandığı yer. Eyni qedim tikili, arxadakı qoca ağac bele eyni. Orası menim xatırladığım ilk şeydi. Ya da unutduğum son şey... Gözlerimi açanda orda, o sahilde idim. Tek, qorxmuş ve kim olduğunu bilmeyen bir uşaq... O günü, o yeri esla unuda bilmerem. ”
İNDİ:
Senem taksini çox ileride saxlayıb, buraya yeriyerek gelmişdi. Qışın evveli olduğundan sahilde kimse yox idi. Soyuqdan donub, berkiyen qumda çetinlikle addımlayırdı. Denizden gelen soyuq külek üz-güzünü qovururdu, amma bunlar vecine deyildi. Sadece addımlayırdı... Kenardan baxan hara getdiyini bilmediyini düşünerdi, amma biraz getdikden sonra uzaqdan o köhne tikili göründü. Amma deyesen ağac qurumuşdu, sadece qaralmış gövdesi görünürdü. Birde ordakı silalı adamlar... Senem onu gözlediklerini bilirdi, lakin yene de addımlamağa davam edirdi....
*******
Yeddinci ve sonuncu hisse: Elvida, men heç kimem.

“Lahiye “S”... Onun ne olduğunu öyrenmeyi ele isteyirdim ki, onsuzda bildiyim heç ağlıma bele gelmedi. Men ordaydım, onun içindeydim, bilirdim. Aleksandr İvanovun İncilindeki sxemalar, mühendisler, alimler, elm, texnologiya ve en esası Eminin irsi istedadı- cavab çox sade idi. Lahiye “S” bir...”
- Oou, xanım “S” axırki teşrif etdiniz.
Senem gözlerini yerden qaldırdı. Qarşısındakı adamı diqqetle süzdü. Heqiqeten de o ezemetli otaqdan kenarda çox cılız görünürdü. Qocanın son iki günde daha da arıqlayıb, cılızlaşdığı Senemin

<< 1 ... 111 112 [113] 114 115 ... 122 >>