gözlerinden qaçmadı. Deyesen onu yaman qorxutmuşdular. Üzüne qonan tebessüm bir anda silindi. Onlar- yeni o ve Yusubov... Gözlerini qocaya dikib, keskin tonda dedi:
- Burdayam. Ne isteyirdinse al.
Qoca gülümsese de, gözlerindeki biclik qarışıq qorxu hiss edilirdi. Başı ile yanındakı adamlardan birine işare verdi. Adam yaxınlaşıb Senemin üstünü axtardı. Ellerini lazım olandan çox dolaşdırması Senemi hirslendirse de, tek kelime etmedi. Axır ki, adam silahı tapıb, özüne götürdü. Deyesen bundan sonra qoca rahatlaşıb, arxaya çevriliyib köhne tikiliye girdi. Onun ardınca da Senem. Tikilinin içi de çölü kimi köhne ve dağınıq idi. Lakin birden Senemin nece olduğunu anlamadığı şekilde qumdan döşeme aralandı. Ancaq qum açılan qapının kenarlarından axıb, aşağı enen pilleleri gösterdikden sonra demir mexanizmanı gördü. Etiraf etmeliydi, özü bu girişi esla tapa bilmezdi. Silahlarını ona tuşlayan adamlara fikir vermeden, qocanın arxasınca pilleleri enmeye başladı...
“ Addımladıqca bu yer daha tanış gelir. Keskin deniz qoxusu, metal soyuqluğu, ayağının altındakı qumdan döşeme... Her şey o qeder tanışdı ki, o qeder doğma... Ey, ya evvelki heyatımda meden işçisi idim, ya da bu heyatımda burda çox olmuşam. Biraz daha ve her şeyi öyrenecem. Kim olduğum, ne olduğum ve niye olduğum. Sadece biraz daha. Biraz daha ve men kim olduğumu bilerek ölecem. Eh, keşke arasında biraz vaxt olsaydı. “Bil ve öl” oyunu çox sıxıcıdır.”
Qaranlıq tunelin sonunu geniş bir otağa çıxdı. Senem geriye çevrilib, geldikleri yere baxmaq istese de, küreyine direnen silah onu saxladı. Arxaya baxa bilmeyeceyini görüb, qabağındakı iri qapını süzdü. Adi, demir bir qapı idi sadece. Gözucu qocaya baxdı. Deyesen o bele düşünmürdü, çünki qapıya nifretle baxırdı. Başı ile adamlarına işare edib, dedi :
- Bu qapını aça bilsen yaxşı olar.
Arxadan Senemi birisi iteledi. Arxaya baxmasa da, hansı olduğunu texmin ede bilirdi. Bu defe de, dişlerini sıxıb dözdü. Lakin gelen defe bir dene ilişdirmeye söz verdi özüne.

<< 1 ... 112 113 [114] 115 116 ... 122 >>