İleri yeriyim, qapıya yaxınlaşdı. Adi, demir qapı idi. Amma nemli deniz havasına reğmen üstünde bir parça bele olsun pas olmaması qeribe idi. Elini qaldırıb, barmaq uclarını qapıya toxundurdu. Gülümseyib, elini basdı...
“Lahiye “S” bir... kompyuterdir...”
Yanılmamışdı, bu adi qapı deyildi. Toxunduğu qapı gözlediyinin eksine isti idi ve barmağının ucları demirin içindeki titreyişi hiss ede bilmişdi. Birden qapının kenarı işıqlanmağa başladı. Elini qoyduğu yerinde işıqlandığını görüb, geri çekilmek istedi. Amma özünü dayanmağa mecbur etdi. Qapıdan çıxan içıq onun üzerinde gezerken, qocanın arxadan deyinmesini eşide bilirdi.
- Bilirdim! O axmaq parol olaraq öz qızını qoyub! Demeli ağlı hele de üstünde imiş, o qeder derma...
Qoca birden sesini kesdi. Deyesen çox şey danışmışdı. Senem ise hele de terpenmeden dayanmışdı, bunun bitmesini gözleyirdi. Birden eline bir şey batdığını hiss edib, celd geri çekdi. Qapı gurultulu bir ses çıxarıb, yana doğru açıldı. İçeriden gelen gur içıq Senemin gözünü qamaşdırsa da, eline baxmağa davam edirdi. Elinin ortasında, kiçik bir yaradan qan sızırdı. 1 deqiqe evvel bu yaranın olmadığına and içe bilerdi.
“Açar...qanım imiş?! Demek buna göre Yusubov ve Emin ona lazım idi. Amma yalnızca menim qanım işe yaradı... Deyesen açarın bu olduğundan heç o axmağın xeberi yoxdu, yoxsa çoxdan qanımın son damlasına kimi çekmişdi. Ve onun dedikleri? Ne demek istedi? Nece yeni “ağlı hele de üstünde imiş”? olmamalı idi? Yoxsa...”
- Gel, bir iş daha görmelisen.
Senem fikirlerinden ayrılıb içeri addım atdı. Burası her yerden işıqlanan bir otaq idi. Genişliyini anlamaq mümkün deyildi, çünki bütün divarlar boyunca iri, üzerinde işıqlar oynaşan aletler vardı. Lakin qarşı divardakı böyük ekran qaralmış idi. Qoca ekrana baxıb, dodaqlarını çeynedi. Ona esas lazım olanın bu olduğu belli idi. Geriye çevrilib Seneme baxdı. Eli ile qarşısındakı lövheni işare etdi.
- Bu lahiye nedir?
- Bunu sene niye demeliyem?
- Ölen birinin son isteyi kimi

<< 1 ... 113 114 [115] 116 117 ... 122 >>