- Niye de yox? Eger bu veziyyet problemdirse, 2 deqiqeye hamısının işini bitirib, burda yer hazırlaya bilerem.
Senem yaşlı adamın bele onlara qeribe şekilde baxdığını görüb, bezgin şekilde ofuldayaraq dedi:
- Yox.
Emin:
- Sonra peşman olacaqsan.- dedi menalı şekilde. Sesi bele bayaqkından ferqli idi.
Deyesen Senem bu işareni anlamışdı. Gözlerini bir neçe saniyelik yere dikib, dedi:
- Bilirem.- sesi titreyirdi...
Gülle sesi geniş otaqda eks-seda verdi. Biraz evvel onların deyişmesinden istifade edib, gizletdiyi silahı çıxardan qoca, indi yerde yatırdı. Başından dayanmadan qan axarken, qıc olmuş eli hele de silahı Emine tuşlamağa çalışırdı. Emin bunu heç vecine almırdı bele, onu narahat eden sesi eşidib çölden gelecek adamlar idi. Az idiler, lakın hamısı yaxşı telim görmüşdü. Qapıdan içeri ilk girene güclü bir yumruq ilişdirib, silahı ona tuşladı. Bir saniye bele tereddüt etmeden tetiyi çekib, diger gelenleri vurmağa çalışdır. Senem ise elinde silah donub qalmışdı. Eminin nece döyüşdüyünü görürdü. Eslinde o da yaxşı nişan ala bilirdi. Bu mesafeden bele bir neçesini vura bileceyine emin idi. Amma birini öldürmek... Bax bu Senemi qorxudurdu. Emin her tetiyi çekdiyinde, içinde bir şeyler qırılırdı... Beyaz divarlara qan çırtlamışdı. Qanın kesif qoxusu otağın havasını daha da ağırlaşdırırdı. Emin ilk vuruşu ile sadece yaralanan adam azca sendeliyib, avtomatı atıb, kiçik tapancasını ona tuşladı. Senem bunu görse de, bir söz demeye cesareti yox idi. Yaxşı ki, Emin vaxtında ferqine varıb, geri çekildi. Amma gülleden qaça bilmedi. Yaralanmış çiynini tutub, söyüş fısıldadı. O adama yaxınlaşıb, boğazından tutaraq silahı başına diredi. Tetiyi çekdiyinde...
“Eyni bu otaq... Men ikinci defedir ki, burdayam. Yadıma düşdü, xatırladım... Eyni bu ankı kimi yerde meyitler... Tanımadığım, ya da tanıdığım adamların meyidleri... Bir qadın qışqıraraq onu saxlamağa çalışır, amma o menim üstüme gelir. Elindeki silah... Dehşet saçılan boz-mavi gözleri... Ellerinin boğazımı

<< 1 ... 116 117 [118] 119 120 ... 122 >>