(tapancalarda 6 gülle olur.)
Emin ise gülmeyine davam edirdi. Elindeki silahı kenara tullayıb, başını aşağı saldı. Birden bayaq yaralanan çiynini tutub, zarıldayaraq dizleri üstüne çökdü. Bayaqdan özünü iradesi hesabına dik saxlaya bilirdi. Lakin onsuzda tezelikce de, yaralanmışdı. Bedeni bu yaraya döze bilmirdi artıq. Senem ona teref addımladı. Ayağı bir meyide ilişdikde, diksinib geri çekildi. Onun bayaq öldürdüyü adam olduğunu xatırlayıb gülümsedi. İleri yeridikce üzünü göz yaşları yandırırdı. Eminin düz qabağında dayanıb, silahı başına tutdu. O ise başını qaldırmadan döşemeye davam edirdi. Sanki başını qaldırsa, gözlerine baxsa Senemin bunu ede bilmeyeciyini bilirdi.
Artıq sessiz göz yaşları hıçqırığa çevrilmişdi. Senemin eli titreyirdi...
- Men esla fikrimi deyişdirmeyecem. Bunun silah olması vecime deyil. Bütün dünyanı mehv etse bele, her kes bunun haqqında bilmelidir.
- Niye...
- Heyatımın meqsedi bu olub çünki. Men heç neye ve heç kime göre fikrimi deyişdirmeyecem.
Senem son cümledeki vurğunu hiss edib, diksindi. Anlayırdı... Onun son cümleni niye dediyini anlayırdı... Amma tetiyi çekmeye cesareti yox idi... Bu onun üçün, dünya üçün, hetda Emin üçün bele en yaxşısı olsa da, tetiyi çekmeye cesareti yox idi... Elini çekmek isteyirdi ki, Emin onun elini tutdu. Silahı qavrayıb, Senemin barmağını tetiye basdı. Başını azca qadırdığından üzündeki gülümsemeni görmek olurdu. Her zamankı şen sesi ile dedi:
- Demişdim? Menim qadın alt paltarları kolleksiyam var. Bir de...şirniyatları çox SEVİREM.
Senem acı ile hıçqırıb, gözlerini berk-berk yumdu. Elini sıxan el ondan daha güclü idi... Ateşin sesi defelerle eks-seda verdi, ya da Seneme ele gelirdi. Onun elini sıxan el boşalıb aşağı sürüşdü. Gözlerini hele açmasa da, bedenin nece yere deydiyini hiss ede bilirdi. Geri çekildi. Ayağı yene o meyide ilişdi, amma bu defe sendelemedi bele. Gözlerini Eminin cesedinden qaçırmağa çalışırdı, lakin hara baxsa qan ve meyid idi. Öz hayqırışından, özü diksindi...

<< 1 ... 119 120 [121] 122 >>