üzerni atıb, kresloya yayxandı. Alnında ter puçurlanmışdı... Elini yeni teraşlanmış üzünde gezdirib, gözlerini yumdu. Çiyinlerinde daşıyacağından ağır yük olduğu belli idi. biraz özüne gelib, ayağa qalxdı. Divara söykenmiş şkafa yaxınlaşıb, bir qovluq götürdü. Defelerle açdığından, ezbere bildiyi yerden açdı. Tekrar-tekrar oxudu, amma emin idi bir şeyi gözden qaçırdığına. Qovluqdakı vereqe boş-boş baxsa da, işin içinden çıxa bilmirdi. Yüngülce ofuldayıb, esebi şekilde pıçıldadı:
- Sende ne var axı bele qeyri-adi?!
Qovluğun üst küncüne ilişdilimiş şekildeki Senem tebii olaraq buna cavab vere bilmezdi...
Ikinci hisse: Ölülerin günahı-dirilerin mesumluğu....
Kiçik menzil hemişeki kimi soyuq idi. (müellif: Cemile Memmedli) 2 neferlik masanın üstündeki boş konserva qutusuna baxılsa, Senem yemek bişirmekde usta sayılmazdı. Temizlemekde de hemçinin... Çarpayısına uzanıb, gece lampasını yandırıraq qovluğu oxumağa çalışırdı. Amma maraqlı heç ne tapa bilmirdi. Eslinde yalandan bir şeyler qaralayıb, qovluğu bağlamalı idi. üreyinde yene Yusubova yağlı bir söyüş deyib, qovluğu çarpayının diger terefine atdı. Ayağa qalxıb, aynanın qarşısına keçdi. Linzalarını çıxarmadan yuyuna bilmezdi. 10 saniye sonra artıq yene ürküdücü boz-mavi gözlerine sahibdi. Köyneyini de soyunmaq isteyirdi ki, bedeninden bir gizilti keçdi. Sebebini bilmeden celd pencereye teref döndü. Qeyri-iradi yaxınlaşıb, perdeni araladı. Binanın yanındakı ağaca söykenmiş qara kapuşonlu biri sanki onun menziline teref baxırdı. 1 saniyelik göz-göze geldiler... Senem ne olduğunu anlamağa macal tapmamış pencerenin şüşesi çilik-çilik oldu. Geri çekilmeye bele vaxtı olmamışdı. Çöle baxdıqda hemin adamın yox olduğunu gördü. Derinden nefes alıb, özüne gelmeye çalışırdı ki, yanağından axan bir istilik hiss etdi. Elini yanağına toxundurub, baxdıqda bele qanın ondan axdığına inan bilmirdi. Arxasını döndükde divara girmiş gülleni gördü. Bulanıq beyninde her şey aydınlaşmağa başlayırdı...
“ Men vuruldum... ilk güllemi

<< 1 ... 14 15 [16] 17 18 ... 122 >>