qızla oğlan danışaraq gelirdiler. Lakin mesafe olduğundan heç ne eşide bilmirdi. Biraz daha yaxınlaşsa, tanına bilerdi. Lakin qızın çox esebi olub, oğlana üz vermediyi belli idi.
“Hah! Ifritenin tek polislerle problemi yoxmuş, her kese beleymiş. Bu oğlan nece ona dözür. Heç oğlanda bir şeye oxşamır yeni. Amma maşınına bax...”
Senem oğlanın qız üçün olduqca bahalı bir avtomobilin qapısını açdığını görüb, bütün ümidini itirdi. Şübhelerini döğru çıxardacaq, hetda şübhelendirecek heç bir şey tapa bilmemişdi. Teslim olub, getmek isteyirdi ki, bir şey diqqetini çekdi. 1 saniye bele çekmeyen bir şey ona istediyi sebebi vermişdi artıq. Gülümseyib, gecikmeden işine telesdi...
“ insanlar hemişe yalan deyer, amma bedenleri demez. Birini sevirikse, bedenimiz bunu hiss etdirer, nifret edirikse, bunu da. Arzulamaq haqqında danışmayaq bele... Bir insanın sene toxunmasını istemirsense, özünü çekmen normaldı. Amma özünü qeyri-iradı, refleks olaraq çekmek... Bu böyük travmada, qorxudan xeber verir. Eyni ile indi oğlanın onun maşına minmeye kömek etmesinden bele qorxaraq çekilen qız kimi... Yeniyetmelerden zehlem gedir. Biri onlara bir şey etdikde öz kiçik dünyalarında şişirdib, derd halına getirerler. Söhbet terk eden sevgilidirse, bütün refiqelerinin başını şişirtmeyi bilirler, amma birinin seni zorlaması esla. Bunu tek içinde yaşayıb, gebermelisen. Axmaqlar...”
Senem celd addımlarla kiçik binaya girib, bir-başa Yusubovun otağına girdi. Onun elindeki telefonu qilağından kenara edib, esebi şekilde ona baxmaslna gülümseyerek qarşılıq verdi.
- Bilirem, qapını döymeliydim. Amma size o intihar eden qız meselesini hell etdiyimi demek istedim.
- Lap yaxşı. Amma bunu qızın uşaqları olduqdan sonra bele ede bilerdiz.
Senem bunun yene Yusubovun heç bir menası olamyan zarafatlardan olduğunu sanıb, gülümsemeye çalışaraq:
- Anlamadım?
- Anlamamağınıza teecüblenmedim. Qız sabah nişanlanır. Bağlayın artıq qovluğu. Varlı sevgilisi onu terk edib deye derman içib. Amma bundan sonra

<< 1 ... 22 23 [24] 25 26 ... 122 >>