yüzlerle sula var ve heç birinin cavabını bilmirem. O adam niye mene ateş açdı? Evime niye girdi ki? Hem de, ne bir şey oğurladı, ne de mene bir zerer...”
Senem xeyal aleminden, ayrılıb öteri diqqet etdiyi bir şeye 10 deqiqedir baxdığının ferqine vardı. Bilerek etmese de, refleksleri yene ona kömek etmişdi. Tavanın divarla birleşdiyi küncde gündüz gözle görülmeyen kiçik parlaqlıq vardı. Sanki şüşe parıltısına benzeyirdi. Senem ayağa qalxıb, ne olduğunu öyrenmek istese de, ağlına gelen fikirle onsuzda yarıaçıq olan gözlerini astaca yumdu. Bütün gece onun ne olduğu haqqında suallar beynini gemirse de, yatmış kimi davranmağa davam edirdi...
-Senem xanım? Senem xanım?!
Senem celd başını masasından qaldırıb, dikeldi. Qarşısında Yusubovun dayandığını görüb, xeyalqırıqlığı ile başını aşağı saldı. Onun hele de qarşısında dayandığına gördükde, mecbur gülümseyerek başını qaldırdı:
- Buyurun. Ne istemişdiz?
Yusubov qucağındakı qovluqları onun masaına tullayıb, soyuq ve emrane tonda dedi:
- Bunları arxivden tapdım. Kompyutere keçirin ve bu sefer yuxunuzda yox, ayiq iken edin yaxşı?.
Senem gülümseyerek başını yelleyib, onun arxasını çevirmesi ile dil çıxardı. (müellif: Cemile Memmedli) Ele bu an Yusubov dabanı üste dönüb, unutduğu bir şeyi demeye hazırlaşırdı. Senemin az qala 10 sm çölde olan dili ile rastlaşıb dondu. Qaşlarını yüngülce çatıb, yene qezeble işıldayan tünd yaşıl gözlerini ona dikerek soruşdu:
- Neynirsiz?
Senem sonun da ayılıb, dilini içeri salaraq:
- Eee, seher çox biberli bir şey yedim, hele de, ağzım yanır.
Yusubov inanmadığını belli eden baxışla ona baxıb, dilucu:
- Neyse. Men belke axşamüstü olmadım.- deyib, otağına keçdi.
“ Ela! Bir ibtidai sinif uşaqları kimi dil çıxarmağım qalmışdı. Neler olur mene? Ordakı, evimdeki heqiqeten bir kamera idi? Yoxsa yene bu şübheçi beynim mene oyun oynayır? Axı kim meni izlemek isteyir. Daha doğrusu niye? Men axı biriyem...”
Günortaya qeder işleyen Senem, beynini yeyib-bitiren suallardan can

<< 1 ... 24 25 [26] 27 28 ... 122 >>