çarem yoxdur. Yoxdur...”
Otaqdan geniş ve işıqlı dehlize çıxan Senem qalib gelmiş kimi gülümseyirdi. Birden addımlarında sendelediyini hiss etdi. Ne olduğunu anlamağa macal tapmamış, yene görüşü bulanıqlaşdıqda “it oğlu it” deye fısıldayıb yere çökdü.
İNDİ:
Qaranlıq zirzeminin demir qapısı çığıltı ile açıldı. Qapının ağzındakı iki kölge Senemin yere yığılmış bedenine baxıb öz aralarında pıçıldaşırdı. Sesindeki aksent hiss olunan adam şübhe dolu bir şekilde dedi:
- Onun biz kömeyi olacağına eminsen?
- En azından öz suallarına cavab tapmaq üçün elinden geleni edecek.
- Hmm... Ne sene inanıram, ne ona. Amma ilk xetasında o da ailesinin yanına geder...
Senem dodaqlarına toxunan soyuq metalı hiss edib, gözlerini açmaq istedi. Amma hele gücsüz olan bedeni üçün bu çox çetin idi. Dodaqlarının arasından boğazına sızan suyun genizine qaçması ile qeyri-iradi öksürdü. Elini qaldırıb, qabı itelemek istese de, çox susadığının ferqine varıb bir teher dözdü. Bir-iki qurtum içib, göz qapaqlarını araladı. Tavandakı neon lampalar gözlerine eziyyet verse de, bu ona tanış gelirdi . Ona narahatlıqla baxan tünd yaşıl gözleri gördükde ise, gülümsedi. Özünde güc tapıb, biraz dikeldi. Elinden metal parçı alıb, bir nefese başına çekdi. Yene öskürüb, ayağa qalxmağa çalışdı. Sendelediyinden Yusubov celd terpenib onun qolundan tutdu. Senem zorla açıq tuta bildiyi gözlerini ona dikib, gülümsemeye çalışaraq:
- Men özüm ederem. Ele acam ki, yaxınlıqdakı ilk canlıyı çiy-çiy yeyerem. Tehlükedesen.
Yusubov onu könülsüz buraxıb, soyuducuya teref getmesini izledi. Ne baş verdiyini, Senemin niye bu halda olduğunu anlaya bilirdi. Anlamadığı bütün bunlara reğmen necegüclü qala bildiyi idi.
Senem soyuducunu açıb, tam qarşısındakı meyveli qatıq qablarını görüb gülümsedi. Ikisini götürüb, qapağı örtdü. Tam dönüb, Yusubova teşekkür etmek isteyirdi ki, onun ciddi baxışları ile qarşılaşdı. Yusubov üzüne yaraşmayan bir sert baxışla ona baxıb, eyni sertlikle dedi:
- Niye bunu edirsen?

<< 1 ... 46 47 [48] 49 50 ... 122 >>