şehere baxdı. Gülümseyib, çarpayıdan düşdü. Eynine bir şeyler keçirib, qalın penceyinin düymelerini sona kimi bağlayaraq otaqdan çıxdı. Bu şeherde ilk defe linzasız ve saxta saçlarsız dolaşırdı. Bu çoxda göze çarpmayan mehlede bele geca heyatı vardı. Yol kanarındakı evsizler, gülüşleri eşidilen serxoş qarılar ve yol kenarını qaplayan qar... çekmeleri ile ezdiyi qarın xışıltısı özüne xoş gelirdi. Bir meqsedi olmadan yeridikce küçelerin tenhalaşdığını hiss edirdi. Amma bu onun xoşuna gelirdi. Artıq eşitdiyi tek şey qarın xırçıltısı idi... Getdikce artan bir ses... Senem addımlarının süretini deyişmese bele, kiminse arxasınca geldiyini hiss etmişdi. Teqibçi addımlarını eyni vaxtda atsa da, öz addım seslerini tanıyırdı Senem. Addımlamağa davam ederek, etrafa diqqetle göz gezdirdi. Pencerelerinden işıq gelmeyen dar bir küçe idi burası. Etrafda gizlene bileceyi bir künc, açıq mağaza yox idi. tek hiss etdiyi artıq arxasındakı addımların daha yaxın olduğu idi... Getdikce daha yaxın... Senem qarşısındakı döngeni görüb bir saniyelik duruxdu. Küçenin enine baxıldıqda, o dönge yolun sonu idi. Arxasındakı addımlarda onunla beraber dayanmışdı. Demek ki, qurbanının onu hiss etdiyini anlamışdı. Senem derinden nefes alıb addımlamağa başladı, başqa çaresi yox idi...
“ Ya öl, ya da öldür. Meni buraya qeder izleyen bir adam. Yeqin bele tenha bir yere gelmeseydim ferqine bele varmayacaqdım. Amma men onu bildim, o da onu bildiyimi. Düşmeninle qarşı-qarşıya gelenedek istediyin qeder oyun oynaya bilersen. Amma qarşılaşdıqda dönüş yoxdu. Ya o, ya sen...”
Senem döngeye son addımını atıb, divarın arxasınca gözden itdi. Amma addım seslerinin yaxınlaşdığını hiss ede bilirdi. Divara söykenib, derinden nefes aldı. Tek çaresi onunla üzbeüz dayana bilmek idi. o zaman özünü boş elle müdafie ede bilerdi ancaq. Addım sesleri artıq çox yaxından gelirdi. Senemin ürek döyüntüleri ile eyni anda seslenirdi qulaqlarında. Döngenin başındakı addımı eşitdikde, yumruqlarını sıxdı. Özünü mecbur divardan

<< 1 ... 58 59 [60] 61 62 ... 122 >>