deyişmedi. Ne peşmanlıq, ne qezeb, sadece en adi ifadesi idi. gözlerini bu qeder soyuq baxışlı gördüyümü xatırlamıram. Elleri titremir, eksine yeniden tetiyi çekmek üçün hazırdı. Bir eli ile saçımı oxşayan bu adam, diger eli ile birini öldürdü. Heç diqqet etmemişdim, menden uzun imiş. Geniş sayilmayan alnı, qehveyi gözleri, düz burnu, kip örtülmüş nazik dodaqları, ağ, lakin güneşden biraz yanmış derisi ve dik duruşu. Özünü sıxmasa bele, ezelelerinin sertliyini hiss edirem. Hele etri, bahalı olduğu belli. Amma...bütün bunlar...meni qorxudur. Heç neyi ile qatile benzemeyen bu adam, birini soyuqqanlılıqla öldürdü. Bu... Sen kimsen? Dahi olmaya bilerem, amam adi bir insan bele olmaz. Kimsen axı?...”
Emin adamın öldüyüne emin olub, elini aşağı saldı. (müellif: Cemile Memmedli)Gözlerini ondan çekdikde Senemin qorxu qarışıq teecüble ona baxdığını görüb gülümsedi. Onu buraxıb, silahını arxadan kemerine keçirdi. Senemin üzünü elleri arasına alıb, özüne yaxınlaşdırdı. Bic bir baxışla üzünü inceleyib, nefesini dodaqlarına üfledi. Biraz daha yaxınlaşıb dodaqlarını onun dodaqlarına yüngülce toxundurdu. Ince şekilde yanağına doğru gezdirib, qulağına xırıltıya benzer sesle pıçıldadı:
- Sen...ölü qurbağaya oxşayırsan.
- Ha?
Senem bu sözle özüne gelib, Emini özünden iteledi. Elini sanki yananüzüne tutub, olanları derk etmeye çalışdı. Yerdeki adama baxmamağa çalışıb, esebi şekilde dedi:
- Sen neynirsen?!
Emin çiynini çekib:
- Burda heyatını xilas etdim, aldığım reaksiyaya bax. Ha, eger 15 saniye evvelkini deyirsense...- deyib, bic-bic gülümseyerek:
- Daha artığını istediyin an sene vere bilerem.
Senem rişxendle gülümseyib:
- Ehtiyac yoxdu. Sen öz-özüne eylen.
- İki neferle daha eylenceli olurdu.-deyib, uşaq kimi dodaq büzen Emin, aniden yene ciddileşdi.
Gözlerini Seneme dikib, “Sabah sene silah seçirik” deyerek, deri penceyinin yaxasını yuxarı qaldırdı. Ellerini cibine salıb, arxasında qoyduğu Seneme fikir vermeden addımlamağa başladı. Senem de onun ardınca

<< 1 ... 60 61 [62] 63 64 ... 122 >>