mektub, tapdığımız bezi senedler yoxdur. Bir deqiqe, soyuducu bele boşdur. O qeder konfet, peçenye hara getdi? Ya da, kiminle getdi demeliydim... Buna inana bilmirem demek isterdim, amma bunun olacağını bilirdim. Deli dahi deyilmiş, esl hiyleger imiş. Indi ne olacaq?”
Senem indi bom-boş olan şkaflara baxmaqdan bezib, arxaya çevrildi. Yusubova teref addımlayıb, elini ona uzadaraq, gülümseyib dedi:
- Qalx, görecek çox işimiz var.
Yusubov başını qaldırıb, tünd yaşıl gözlerini ona dikdi. Dediklerinde ciddi olduğunu anlayıb, kinaye ile gülümseyerek:
- Biz ne ede bilerik ki? Bossla elaqesi olan tek o idi. her şey bitdi. Senden evvel tapdığımız bütün senedler, melumatlar, köhne qazetler... Her şey gedib.
- Amma biz hele burdayıq. Eminem o “boss” dediyinde bizi tapacaq. Bele bir şeye göre geri çekilmeyeceyik ki?
Yusubov Senemin elini tutmadan ayağa qalxıb, onun qarşısında dikildi. Çatılan qaşlarından, gicgahındakı damarların üze çıxmasından fikirleşdiyi belli idi. Seneme sorğulayıcı baxıb, şübhe hiss olunan tonda soruşdu:
- Yeni heqiqeten bunu ikimizin ede bileceyini düşünürsen? O çox şey bilir, çoxdan bizi birilerine satıb yeqin.
Senem:
- Sata bilseydi, çoxdan satardı. Onun bildiklerini bizde bilirik, tek ehtiyacımız olan daha çoxunu bilmek ve bunu ondan tez etmek. Bu qeder.
Yusubov başını aşağı salıb yene fikirleşmeye başladı. Aşağı eyilib, ayaqının altında qalan kağızı götürdü. Seneme baxmadan digerlerini de, toplamağa başlayıb reflere yığdı. Senem bunun razılıq alemeti olduğunu bilib, qalib kimi gülümsedi. O da dağılan eşyaları yığışdırmağa başladı.
“Etdiyim eqoistlikdir. Sırf ona uduzmamaq üçün, bu sefehi de arxamca sürükleyirem. Amma bu normaldı. İnsanların ruhunda eqoistlik vardır çünki. Ondan şübhelendim, hem de çox. Amma bunu esla özüme bele etiraf ede bilmedim. Daha diqqetli, daha hiyleger, daha ağıllı olsaydım o getmeden öyrenerdim. Amma bu bir daha olmayacaq. Men Senem ve bir daha kiminse meni aldatmasına icaze vermeyecem!”
*******

<< 1 ... 63 64 [65] 66 67 ... 122 >>