Günler keçse de bir xeber yox idi.(Müellif: Cemile Memmedli) Amma Senem israrla o zirzemiye gelmeye davam edirdi. Yusubovu bele nadiren göre bilirdi. Deyesen o teslim olmuşdu, hetda bele bitmesine sevinirdi. Amma Senem... İndi bele yanıb-sönen neon lampanın altına qoyduğu stulda oturub, bir xeber olmasını ümid edirdi. Ellerinde qalan bütün senedleri defelerle araşdırmışdı, amma ne esas bossla elaqe qurmağın yolunu, ne de sonrakı addımlarının ne ola bileceyini öyrene bilmişdi. Heç penceresi olmayan bu otaqda hiss edilmese de, divar saatının gece yarısını gösterdiyini görüb ayağa qalxdı. Stulun başına keçirdiyi çantanı alıb, könülsüz çıxışa teref addımladı. Elini demir qapıya teref uzadırdı ki, bom-boş zirzemide telefonun sesi eks-seda verdi. Donub qalmışdı, indiye kimi o telefon 1 defe de, olsun çalmamışdı. Hetda telefonun varlığını indi bilmişdi. Telefonun ikinci zeng çalındığında özüne geldi. Elini geri çekib, celd otağı diger başındakı masa da olan telefona teref addımladı. Artıq dördüncü zengde ona çatıb, desteyi qaldırdı. Titreyen ellerinin eksine, özünden emin bir sesle:
- Alo.
- Xanım “S”?
Senem eşitdiyi sesle diksindi. Yene eyni aksentli adam idi ve dediyi söz... Ona ilk defe bele deyen de, Emin olmuşdu. Özünü toplayıb, soyuq şekilde dedi:
- Buyurun.
- Sizin burda olacağınızı gözlemirdim. Demek davam etmek isteyirsiniz he?
- Beli.
- Amma dostunuz sizi satdı. Yene de?
Senem adamın sesindeki tehdidi hiss ede bilirdi. Bu adı sorğulama deyildi, sadece ola bileceklere dair xeberdarlıq idi. Başqa yolları olmadığını adam üstü örtülü şekilde anlatmağa çalışırdı.
- Beli. Emirlerinizi gözleyirik.
- Men esla emr vermirem, sadece xahiş edirem xanım “S”. Xahişlerimi yerine yetirib, yetirmemek sizin qerarınızdı.
Senem adamın sesindeki tehdidi hiss ede bilirdi. Bu adı sorğulama deyildi, sadece ola bileceklere dair xeberdarlıq idi. Başqa yolları olmadığını adam üstü örtülü şekilde anlatmağa çalışırdı. Bunu düşünüb, ister istemez gülümsedi.
-

<< 1 ... 64 65 [66] 67 68 ... 122 >>