xeberdarlıq etmeden telefonu ona atıb, kinayeli bir ifade ile:
- Stikker... çox sevimlidi, amma bir polisden çox qızcığaza göre.
Senem ani refleksle telefonu tutub, onun telefonundakı başında kepenek olan kelle sümüyü stikkerine göre bele dediyini anladı. Süni bir gülümseme ile başını yelleyib, otaqdan çıxdı. Öz masasına eyleşib, kağızları yazmağa başlasa bele, titreyen ellerinden esebi olduğu belli idi.
Saatlar keçirdi... iş vaxtını bitmesine 5 deqiqe qalmış Senem eşyalarını toplama başlamışdı bele. Otağından çıxıb, bunu gören Yusubov eli ile Senemin çantasını tutub, emrane bir tonda:
- Hara telesirsiniz bele? Iş vaxtının bitmesine hele var.
Senem çantasını onun elinden qurtarmağa çalışmadan, başını qaldırıb süni bir gülümseme ile:
- Yolda elinde cinayet silahı tutub, men soruşmadan her şeyi etiraf eden qatili yanında olan meyid tapmağa. Tam istediyiniz kimi.
- Niye kiminse ölmesini bu qeder çox isteyirsiniz?
- Nekrofil*em men, ölü görmekden hezz alıram.
Yusubov gözucu saata baxıb, vaxtın bitmesine lap az qaldığını görüb çantanı buraxdı. Bir addım geri çekilib, ellerini cibine ataraq kinayeli bir tonda dedi:
- Eminem sadece şoppinqe telesirsiz. Ah siz qadınlar.
Senem şantasını özüne sıxıb, zoraki bir gülümseme ile:
- Aha. Özme bir silah alacam. Polis silahlarının hamsı qeydiyyata alındığından, birinin öldürmek çetindir.- deyib, çıxışa teref addımladı.
- Ele bilmeyinin ki, meni öldürmek ironiyanızı anlamadım.
Senem dabanı üste geri dönüb, özünden emin terzde:
- 1. Ironiya deyil, kinaye idi. 2. Detallara ilişmeyin, böyük resmi görün. – deyib, iş vaxtının tamami ile bitmesiyle Yusubovun sual dolu ifadesine fikir vermeden binadan çıxdı. Onsuzda az olan pilleleri esebi-esebi enerken pıçıldadı “ evvel-axır sizi men öldürecem!”
Gecenin qaranlığı öz işini görmüşdü. Gündüz canlı olan mehelle, indi sanki ölü kimi idi. Qaranlıqda divar dibi ile addımlayan qara kapuşonlu diqqet çekmemek üçün elinden geleni edirdi. Axtardığı eve yaxınlaşıb,

<< 1 ... 6 7 [8] 9 10 ... 122 >>