ne olduğunu bilmedikleri belli idi. Senem gücsüz hiss edib, dehlizin divarına söykendi. Ancaq güclü iradesi hesabına dizleri üstüne çökmeden dayana bilirdi. Defterin olduğu qutunun yanından keçerek aparılmasına etiraz bele ede bilmezdi. Onun getmeyine icaze vermeden önce sorğuladılar. Ağlı başından getmiş ev sahibesi de xidmetçi olduğunu tesdiqleyenden sonra buraxdılar ancaq. Senem ruhsuz kimi zirzemiye girdikde, Yusubov her şeyden xeberdar onu gözleyirdi. Senem ona yaxınlaşıb, yanındakı stula eyleşdi. Elleri ile başını tutub, zeif çıxan bir sesle dedi:
- İnana bilirsen... Az, lap az qalmışdı. Amma bir anda o adamı rüşvetxorluğa göre hebs elediler.
- Tesadüf de ola biler.
Senem celd Yusubova baxıb:
- Tesadüf? Ne tesadüf?! Bele tesadüf olar?! O qadar rüşvet alan adamın içinde gözleri onu gördü?- deyib, isterik şekilde gülmeye başladı.
- Tesadüfe bax sen! Bu el boyda ölkede derman niyyetine axtarsan rüşvet almayanı tapmazsan, amma tutduqları adam ve gün. Hetda saat bele! Bunu o eleyib, bilirem. Menim gözümü qortxutmağa çalışır. Amma ede bilmeyecek! Men Senemem ve...
Senem Yusubovun ona baxışını görüb sesini kesdi. Bu hemişeki kinayeli, ya da “alçaq dağları men yaratmışam” baxışı deyildi. Sadece teessüf idi. Sanki Senem onun ümidlerini boşa çıxarmışdı...
“Men Senem ve men ne edirem? Özümden o qeder emin idim ki. Özümü o qeder öz gözümde yükseltdim ki. Eslinde indiye kimi ciddi heç bir şey etmemişem. Hamsında ya o iblis, ya da Yusubov kömek edib. Kimi aldadıram ki, men sadece adi bir qızam. Onlar hemişe bunun içindeydiler, bunun üçün yetişdirdiler. Men ise cemi 4 aydır bütün bunları bilirem. Bura girmeyimin tek sebebi belimdeki yara. O olmasaydı öz işini gören adi bir polis olaraq heyatımı tamamlayacaqdım. Men sadece Senemem...”
Senem bir-iki addım geri çekilib, başını aşağı eydi.(müellif: Cemile Memmedli) Yusubovun üzüne baxmağa cesareti yox idi. Geldiyi kimi, asta addımlarla zirzemiden çıxdı. Bitkin şekilde öz evine teref addımlayarken, ilk defe

<< 1 ... 75 76 [77] 78 79 ... 122 >>