çekildikde, her kes özünü görmemiş kimi aparmağa başlamışdı bele. Liftden çıxıb, donub qalan Seneme elini uzadaraq, menalı terzde dedi:
- Gedek. Yarımçıq qalan “işimiz” var.
(İt oğlu it! İblisin özüdür ki var. Amma bunun intiqamını alcam ne vaxtsa. İndilik esas olan bu şirket ve meqsedidir. Dediyim ki, eger o da burdadırsa, demek heçde yaxşı bir meqsed deyil...”
Her kese teşekkür. Fikirlerinizi gözleyirem. Xahişlerinizi nezere alaraq, yeni şekil qarşınızda.
Geniş otağı işıqlandıran tek şey aralı qalın perdeler idi. Amma pencereden düşen solğun işıqdan Güneşin batdığı hiss olunurdu. Bu ise havası bele ağır olan otağı daha da dözülmez edirdi. Divardakı qedim resmler, yerdeki xalı, köhne stilde iri mebeller- her şey buranın adi bir ev olmadığından xeber verirdi. Xüsusi ile otaqdakı en böyük pencerenin önüne qoyulmuş ezemetli iş masası. ...Axşam Güneşinin işığı arxasından vurduğundan üzü yaxşı görünmürdü. Lakin qarşısındakı adamın alicenab görüntüsü, yaşlı üzü ve hiylegercesine parıldayan gözleri Yusubovun iti gözlerinden qaçmadı. Qaşlarını yüngülce çatıb, masanın qarşısındakı kresloda oturmuşdu. Her zamanki soyuqqanlı ifadesinden belli olmasa da, eslinde narahat idi. Bedenini diqqeti çekmemek üçün terpede bilmezdi. Amma göz ucu ile gördüklerinden harda olduğunu texmin etmeye çalışırdı. Sonunda gerginleşmiş esebleri bu sükuta döze bilmedi. Qollarını kreslonun desteyine qoyub, biraz ireli gelerek dedi:
- Niye indi?
Qarşısındakı adam gözlerini qıyıb, onu diqqetle süzdü. Xırıltılı bir sesle gülüb, dedi:
- Çünki idi hazırsan.
Yusubov adamın sesindeki aksenti hiss edib, yüngülce diksindi. Sesi olmasa bele, bu danışıq ona tanış gelirdi. Özünü celd toplasa da, bir anlıq teeccübü tecrübeli qocanın gözlerinden qaçmamışdı.
- Amma onu heç 1 ay olmamış görmek istediniz.
- O doğulduğu gün buna hazır olmalı idi.
- Bes Emin? Ya da adı her neyse o.
Yene xırıltılı gülüş eşidildi.
- Dostunu yaxın tut, düşmenini daha yaxın.
Yusubovun üzünde gülümsemeye

<< 1 ... 81 82 [83] 84 85 ... 122 >>