qaldırıb, adamın üzüne baxdı.(müellif: Cemile Mennedli) Masanın üstündeki şekli işare etiyini anlayıb, biraz daha yaxınlaşdı. Ağ-qara, kenarları ezilmiş şekli götürüb, üzüne yaxınlaşdırdı. Şekilde 4 neferin şekli vardı. Senem ise gözlerini yalnızca birinden çeke bilmirdi. Nefes almağı bele unutmuşdu. Qeyri-iradi şekli yeniden masaya qoyub, sesinin titremesini gizletmeye çalışaraq dedi:
- No...
“Yalan deyildi, xatırlamıram. Amma... Esla unutmayacağım bir üz. Her gece yuxularıma giren bir üz. Yene o gözlerdeki dehşeti görürem sanki. Alnımdakı soyuq metal, belimde ki ağrı... Her şey tekrar, tekrar... O şekildeki adamı tanımıram, amma o menim kabusumdur. Amma xatırladığım bir şey daha var, şekildeki o yer...”
- Excuse me.(burada:icazenizle.)
Senem hisslerini gizletmeye çalışıb, gülümsedi. Qarşısındakı kişinin yüngülce baş eymesiyle, qapıya teref getmeye başladı. Elini desteye atdıqda:
- Don”t lie to me. Never. (Mene yalan deme. Esla.)
Bir anlıq tereddüt etse de, desteyi çekib celd otaqdan çıxdı. Ne olursa olsun bu an bu binadan çıxmalı idi. Pilleleri enerken hele de titreyirdi. Ağlamamaq üçün dodaqlarını çeyneyirdi. Biraz daha... Bir addım daha... onu teselli eden tek şey burdan uzaqlaşmaq idi. Her addımda daha da uzaqlaşmaq. Amma ne qeder getse bele beynindekilerden uzaqlaşa bilmirdi. İndiye kimi xeyal etdiyi şey, gerçek imiş. Ses-küylü küçelerden uzaqlaşıb, öz evine telesirdi. Sadece bir neçe addım daha... Ele qaçmaq isteyirdi ki, avtobusa minmeyi ağlına bele getirmedi. Sadece bir neçe addım daha... Amma döze bilmedi. Sinesini parçalayan hayqırışı saxlaya bilmedi... Yolun kenarında yere çöküb hönkürmeye başladı. Elleri ile başını tutub, hışqırıraraq ağlayırdı. İllerdir kabusu olan insan, indi sanki qarşısında idi. Alnına dayanmış silahın metal soyuqluğu, küreyineki yanma hissi, qulağında cingildeyen qışqıqırıqlar... Yerde bir ileri-bir geri sallanaraq, durmadan pıçıldayırdı “indi yox, indi yox, indi yox...”. Amma dayanmırdı. Düz gözlerine baxan mavi

<< 1 ... 85 86 [87] 88 89 ... 122 >>