gözler, o gözlerin içindeki dehşet... Bunlar silinmirdi. Ellerini yere direyib, öksürmeye başladı. Qeher onu köksünü ele sıxırdı ki, nefes ala bilmirdi. Ellerini yere direyib, başını eydi. Yere düşen damlalar torpağı isladırdı. Özünde qalan son gücü toplayıb, ayağa qalxdı. Sendeleyerek bir-iki addım atmışdı ki, gücsüzlükden dizlerinin üstüne çökdü. Qezeble dodaqlarının arasında söyüş fısıldayıb, yeniden ayağa qalxmağa çalışdı. Addımladıqca gözlerindeki ümidsizlik qezeble evezlenirdi. Her addığı addım içinden bir parçanı qopardırdı sanki. Sonunda evine çatıb, pilleleri qalxdı. Titreyen elleri ile açarı çetinlikle deliye keçirib, qapını açdı. Bir başa çarpayısına getmek isteyirdi ki, aynanın qarşısından keçende dayandı. Özünü onun qarşısında keçmeye mecbur edib, altındakı tumbanın siyirmesini açdı. Müxtelif kiçik linza qabları vardı sadece. 10-dan çox rengin arasında bir tek mavi yox idi. başını qaldırıb, aynaya baxdı. Ağladığından onsuzda yerinden oynamış lizaları çıxartdı. Yene o boz-mavi gözler...
“İllerdir gözlerimin her kesi qorxutduğunu düşündüm. Hemişe gizletmeye, başqa rengde etmeye çalışdım. Amma eslinde gözlerimden qorxan tekce men idim. Mavi... Lenetlenmiş bir reng. Amma bu adi mavi deyil, her gece yuxularımda gördüyüm mavidir. Menim kabusum olan mavi. Eyni forma, eyni reng... Bir yerde oxumuşdum, mavi gözlü ola bilmen üçün, 4/1 qohumun**mavi gözlü olmalı. Heç yerde qeder mavi olan bir göz görmemişdim, yuxularımdan başqa... Bu ola bilmez he? Ola bilmez. O zaman men de ölmeli idim. Onların hamısı öldürüldü, men ise sağam. Demeli men deyile...”
Senem gözlerini yumub, eli ile üzünü örtdü. O gözler yene xeyalında canlandı. Boz-mavi gözler... Ellerini üzünden çekib, tumbanın üstündeki etiri götürüb aynaya çırpdı. Şüşenin cingiltili sesi bele onu ayılda bilmedi. Elleri hele de titreyirdi. Gözlerindeki baxış bele deyişmişdi. Yerdeki ayna qırıqlarına fikir vermeden yere çökdü. Bütün gece sadece boşluğa dikdi gözlerini...
******
Emin seherden Seneme ne

<< 1 ... 86 87 [88] 89 90 ... 122 >>