ede bilirdi. Elleri ile yerden destek alıb, dikeldi. Çetinlikle yaxınlıqdakı divara teref sürünüb, küreyini söykedi. Emin eyni veziyyetde boşluğa baxmağa davam edirdi. Qara gödekçesini üstüne sermişdi. Senem buna teeccüblenib qaşlarını çatdı. Ondan niye burda olduqlarını soruşmağa cesaret etmirdi. Özü tapmağa çalışıb, etrafı inceledi.
“Köhne bina. Solmuş divar rengine baxsaq hardasa 50 ilden çoxdur burdadır. Ancaq onun söykendiyi divarda birce nefeslik olduğuna göre, demek ki bir otaqdı. Döşeme betondandır, yeni zirzemidir. Bes niye o ve men sadece? Eger bizi öldürmek isteyirdilerse, onda ele o an öldürmeli idiler. Ne yeni, o kinolardakı düşmenlerini zövq alaraq öldürmek isteyen manyaka rast gelmişik? Yox, bu sadece ders vermekdi. Gözümüzü qorutmağa çalışırlar. Demek ki, ya onun, ya da menim “boss”umdur bunları eden. Amma ikimiz eyni terefde deyilik ki, onlara yalnız birimiz...”
Senem ağlına gelen fikirle celd Emine baxdı. Bayaqdan fikir vermemişdi, üzü ağarmışdı... Uyuşmuş bedenini hereket etdirmeye çetinlik çekse de, ona teref sürünmeye çalışdı. Eminin teeccüblü baxışlarına mehel qoymadan, üstündeki gödekçeni çekdi. Emin gödekçeni onun elinden almağa çalışıb, vecsiz şekile pıçıldadı:
- Boş şeydi.
- Buna boş şey deyirsen? Senden qan axır!
- Yaxşı terefinden bax, demek ki, düşündüyünün eksine qansız deyilem.
Emin yene evvelki kimi gülümsese de, bu Senemi sevindirmirdi. Gözlerini onun köksündeki yaradan çeke bilmirdi. Bütün köyneyini islatmış qan, yene sızmağa davam edirdi. Eminin gözlerinin içine baxıb, dedi:
- 5 saat... İndiye ölmeli idin. Sağ olsan bele, az vaxtın qalıb.
Emin:
- Sene ele gelir. İblisler ölmez axı. Hem seninle yatmadan ölmek... Hey, neynirsen?- Emin onun köyneyinin düymelerini açman Senemi saxlamağa çalışıb, gülümseyerek davam etdi:
- İndi demedim. Bu qeder hevesli olduğunu bilseydim, çoxdan deyerdim.
Senem ona fikir vermeden düymeleri açıb, yaxasını yana çekdi. Eminin çılpaq sinesini gördükde yene gözleri hedeqesinden

<< 1 ... 89 90 [91] 92 93 ... 122 >>