ayağa qalxma çalışırdı.(müellif: Cemile Memmedli) Qeribe idi, üzünde ağrıya dair tek bir işare yox idi. Amma qalxarken tireyen dizleri bunun onun üçün asan olmadığını isbat edirdi. Ellerini bir-birine keçirib, Seneme baxdı. Senem başını yelleyib, ona yaxınlaşdı. Elini çiynine qoyub, sağ ayağını ellerine qoyaraq qalxmağa çalışdı. Onun da bedeni hele gücsüz idi, amma Emin burda çox qala bilmezdi. Ellerini uzadıb, nefesliyin kenarlarından tutdu. Lenete gelsin! Şüşenin ferqine bele varmamışdı. Önce elini bir şeyle sarıyıb, onu qırmalı idi. Amma hele de ağırlığını verdiyi Emin... Oyananda eşitdiyi iniltiyi xatırladı. Onun deyildi... Qetiyyetini toplayıb, yumruğunu düyünledi. Gözlerini yumub, bütün gücü ile şüşeye ilişdirdi. Çiliklenen şüşe çöle sıçrasa da, yerinde hele bir-iki qırıq var idi...
“İnsanlar besit mexluqlardır. Dünen özüme, heyatıma nifret ederken bele güzgünü elimle qırmağa cesaretim çatmamışdı. Amma bu gün ellerimi, bedenimi qanadan qırıqlara fikir vermeden çıxmağa çalışıram. O iblis yene haqlıdır, bura çox dardı. Ey, en azından normal yemekdense, konservalarla yaşamam işe yarayır. Yeni özümü preslenmiş kağız topası kimi hiss etsem bele, çıxa bilirem. Kimi aldadıram ki, özüm üçün olsaydı esla burdan keçe bilmezdim... Onun heyatı menimkinden deyerli deyil ki... Yeni olmamalıdır. O yaralar... Ele bilirdim yarası olan tek menem. Men kimin bunu mene etdiyini bilmirem, amma o bilir. Hansı yaxşıdır?... Ooo, Senem fikirleşmeyin vaxtı deyil. Burdan aşağı başı üste nece düşeceksen?!”
Her yer zifiri qaranlıq idi ve etrafda tek bir ev bele görünmürdü. En pisi ise, ev Senemin düşündüyünden hündür idi ve o atılmaq üçün uyğun veziyyetde deyildi. Amma başqa çaresi yox idi. Çevik olması kömeyine gelmişdi, elleri ile nefesliyin kenarından tutub, özünü ileri iteledi...
Emin qapdan gelen metal seslerini eşidib, rahatladı. Heqiqeten de Senemin onun üçün qayıtmayacağını düşünmüşdü. Biraz sonra cingiltili bir ses eşidildi ve qapı açıldı. Senem Emine teref qaçıb, onu

<< 1 ... 91 92 [93] 94 95 ... 122 >>