qaldırmağa çalışdı. Emin onu özünden iteleyib, soyuq şekilde dedi:
- Kömek etdiyin üçün sağ ol. Artıq özüm ede bilerem.
Senem ne olduğunu anlaya bilmirdi. Az önce yene onun zehlesini töken adam, indi tamamı ile yad davranırdı. Dişlerini qıcayıb, onun arxasınca getdi. Qapıdan çıxdıqda Eminin sendelediyini görüb, qeyri-iradi qolundan tutmaq istedi. Amma Emin celd qolunu çekib, özünü daha dik tutaraq ilerlemeye davam etdi.
- De!
- ...
- Sebebini de! Dünene qeder parazit kimi idin, qovsam da el çekmirdin. Bu gün niye kömeyimi bele istemirsen?
Emin addımını atmağa tereddüt edirdi. Sebebini deye bilmezdi, en azından indi... Tarazlığını saxlaya bilmek üçün divardan yapışıb, gözlerini yumdu.
- Onun silah olduğunu nece anladın?
- Bu qeder insanın ölümüne sebeb olan bir şey, yaxşı olmaz deye düşündüm...
Emin sessizce güldü. Azacıq sola çevrilib, Senemi süzerek:
- Gücsüzsen, dahi deyilsen, heç bir şey bilmirsen, amma yene de...sen...- Bir anlıq duruxub, udqunaraq sözüne davam etdi:
- Menim en böyük düşmenimsen. Bir gün, ikimizden birisi digerini öldürecek. Çox yaxında bir gün...
“Onun ne dediyini anlamıram, niye dediyini de. Bes niye beynimin her küncünde onun düz dediyi seslenir? Niye? Biz niye düşmenik? Niye bir-birimizi öldüreceyik? Bilmirem. Amma bu olacaq... Tezlikle...”
Senem başınını qaldırdıqda Eminin yox olduğunu görüb acı-acı gülümsedi. Qapıya addımlamaq isteyirdi ki, dayandı. Son defe içerini süzüb, beyninde planlar qurmağa başladı. Bunun kimin etdiyini öyrenmeyi ele çox isteyirdi ki... Tereddütle bir addım ileri getdi. Amma marağına qalib gele bilmedi. Divardakı nefesliye göz ucu, baxıb hündürlüyü hesablamağa çalışdı. Emin kömek eden de, bele bu asan olmamışdı. Geri-geri yeriyib, divarın qarşısındakı divara söykendi. Yumruqlarını düyünleyib, bir dizini ileri verdi. Gözlerini yumub, bir müddet derinden nefes aldı. Gözlerini açdıqda, bütün gücü ile qarşısındakı divara teref qaçdı. Ayağını boyası qopmuş bir ovuğa direyerek, özünü yuxarı

<< 1 ... 92 93 [94] 95 96 ... 122 >>