itelemeye çalışırdı. Amma elleri ile Divardan yapışmağa çalışsa bele, bacarmadı. Bayaq şüşenin kesik-kesik etdiyi ellerinin qanlı izleri divarda qalmışdı. Bir daha... Bir daha... Her 4-5 cehdinden yalnız birinde nefesliyin kenarından yapışacaq qeder yuxarı qalxa bilirdi. Sonunda lazım gelse çıxa bileceyine emin olub, qapıdan çıxdı. Evin etrafını dolanıb, bayaq sındırdığı şüşenin qırıqlarını uzağa tulladı. Daşla qırdığı zincire ede bileceyi çox şey yox idi. qırılmış yeri yalandan birleşdirmeye çalışdı sadece. Her şey bitdikde, daha kele-kötür olan çol divarından yene nefesliye dırmaşdı. Tele hazır idi, sadece ovçunu gözlemek qalırdı.
1 saat... 2 saat... 3 saat... Zaman keçdikce, onları ölmk üçün bura kilidlediklerine inanmağa başlayırdı Senem.... Bu nedir?! Bir xışıltı, ya da addım sesleri. Ses yaxınlaşdıqca, Senemin heyacanı artırdı. Divara qısılıb, tek silahı olan iti daşı daha berk sıxdı. Artıq qapıdaki zincirlerin cingiltili sesi eşidilirdi. Bir neçe saniyelik sükut çökdü. Deyesen adam zincirdeki qırığın ferqine varmışdı. Qeribedi, sanki çöldeki en kiçik ses Senemin qulağında eks-seda verirdi. Budur, silahın qoruyucusunun nece çekildiyini çox yaxşı eşidirdi. Qıfıl açıldıqdan sonra, qapı cığıltı ile açıldı. Qaranlıqda yaxşı görmese bele, adamın etrafı nece diqqetle süzdüyünü göre bilirdi.
- O qaçdı.
Deyesen adam Senemi yatmış bilirdi, çünki diksinib celd silahı ona teref tuşladı. Onun silahsız olduğunu görüb, silahı aşağı saldı.
- O meni burda qoyub getdi. Sen kimsen?
Senem bilerekden sesini titredirdi. Amma qarşısındakı adam bir cavab vermirdi. Ya danışmağa bir şeyi yox idi, ya da danışmağa qorxurdu.Hetda Seneme baxmağa bele çekinirdi sanki. Senem sendeleyerek ayağa qalxmağa çalışdı. Yene silah... Heqiqeten de gücsüz görünürdü. Bu deyesen namelum adamı sakitleşdiren tek şey idi. Nefeslikden düşen zeif işıq sadece onun silah tutan elini işıqlandırırdı. Senem silahı gözeyerı teyin edib, “22 kalibr*” deye pıçıldadı. Artıq şübhe yox idi, bu hemin adam

<< 1 ... 93 94 [95] 96 97 ... 122 >>