hiss olunan tonda dedi:
- Men dünen sene ne demişdim?
- Öldürmemi.
- Bes niye biri sağdı, digerinin ise öldüyünü deyen şaiyeler var sadece?
- Men getdim. Lakin... Bu mene doğru gelmir.
Xırıltılı bir gülüş eşidildi. Bu gülüş, adamın aksentinden daha qıcıqlandırıcı idi. Yusubov ise bundan narahat olana oxşamırdı. Onu narahat eden daha ciddi meseleler var idi.
DÜNEN:
Yene eyni otaq, yene eyni insanlar. Tek ferq, üzlerindeki ifade ferqli idi. Eşitdiyi xeberden xoşhal olan yaşlı adam, ellerini ovuşdurub dedi:
- Ela. Çox yaxşı fikirleşmisen. Demeli o biri yavaş-yavaş ölecek, digeri ise bunu öz gözleri ile izleyecek he?
Yusubov sessizliyini qoruyurdu. Üzünden bu iyrenc söhbetden qurtulub, burdan tez redd olub getmek istediyi oxunurdu. Qoca cavab gelmediyini görüb, qaşlarını çatdı. Bayaqki şenliyinin eksine, ciddi tonda dedi:
- İkisini de öldür.
- Ne?!
Qoruyucusu endirilen silahın seseini eşiden Yusubov, ileriye atdığı addımını geriledi.(müellif: Cemile Memmedli) Qocanın da gözlerinde teeccüb vardı ve eger otaq bu qeder qaranlıq olmasaydi, Yusubov o kiçik gözlerin derinliyindeki qorxunu bele göre bilerdi. Amma bu sadece bir anlıq idi. Qoca tapancasını masasının üzerine qoyub, sert şekilde dedi:
- Ikisini de öldür.
- Danışdığımız bu deyildi.
- Menim emrim bu deyildi ve indi yeni emr verirem.
Xüsusi vurğu ile deyilen “menim” sözünün, Yusubova heddini bildirmek meqsedi daşıdığı belli idi.
- Amma...
- Ya sen, ya onlar. Yoxsa “o” demeliyem?
Yusubov qocanın işare ile dediyi cümleden sonra, iyrenc şekilde gülümsemesine ikrah hissi ile baxdı. Qaşlarını çatıb, yene eyni duyğusuz tonda:
- Siz demişdiniz axı: Senden deyerli heç kes yoxdur. Men...
Amma Yusubov yanılırdı. O an, Senemin de qaçmamasına ele teessüf edirdi ki. Silahı qaldırsa da, tetiyi çekmeye cesareti yox idi. Sonunda elinin titrediyini hiss edib, bunu gizletmek üçün silahı celd aşağı salmışdı. Eslinde Senemin içeride gizlendiyini bele anlamışdı...
İNDİ:
- Sene doğru

<< 1 ... 97 98 [99] 100 101 ... 122 >>