geleni yox, emr edileni etmelisen. Son fürsetindir. Yoxsa...
Yusubov “yoxsa”nın menasını bildiyinden gülümsedi. Tünd yaşıl gözleri hemişekinden daha tutqun idi...
********
Senem olduqca qedim görünen sineqoqa girdikde teeccüble etrafına baxdı. Bugün çox görmüşdü, lakin bu olduqca ferqli idi. Köhne, her an dağıla bilen divarlar, torpaq döşeme, mehrab- her şeyin buranın olduqca qedim olduğunu gösterirdi. Hetda Senem axtardığı yer olmadığına emin olub, getmek bele isteyirdi. Lakin ona teref yaxınlaşan saqqalı, cübbeli qocanı görüb dayandı. Qoca gülümseyerk ona yaxınlaşıb, Senemin anlamadığı bir dilde ne ise dedi. Senem başını terpetmekle kifayetlenib, soruşdu:
- Bağışlayın, burda 16 il evvel de, ibadet edilirdi?
- Burda 300 il evvel de ibadet edilirdi.
Senem teeccüble gözlerini qocaya dikdi. Onu teeccüblendiren dediyi sözler deyildi, sesi, daha doğrusu aksenti idi... Özünü toplayıb, gülümseyerek dedi:
- Bes siz Jacob Cohan tanıyırsınız? Alim olan...
Senem cümlesini bitirmeden dayandı. Qocanın gözlerindeki heyret qarışıq qorxunu görmemek mümkün deyildi. Az önce gülümseyen adam, indi meyid kimi ağarmışdı. Kişi ellerini yelleyib, telesik dedi:
- Yox... Yox, tanımıram. Gedin burdan.
- Eminsiniz? Baxın, bu çox vacibdir.
- Get dedim! Get! Bu müqeddes yerde o şeytanın adını çekme!
Qoca heqiqetende özünden çıxmışdı. Yaşlılıqdan gücsüz düşmüş qolları ile Senemi döyecleyir, onu qapıya teref iteleyirdi. Lakin Senem onun bir şeyler bildiyine emin idi. Qollarını tutub, onu saxlamağa çalışdı. Qoca biraz sakitleşdikden sonra, yalvararmış kimi dedi:
- Xahiş edirem, mene ne bilirsizse danışın. Ne bilirsizse, bu çoox vacibdi.
Qocanın gözlerinde de, merhemet qırıntıları görünürdü artıq. Senemi özüne yaxınlaşdırıb, pıçıltıya benzer sesle dedi:
- O şeytan seni de mehv eder. Uzaq dur ondan. Onun günahı cehennemin bele qebul etmeyeceyi qeder böyükdü. O şeytan bütün dünyanı yox...
Senemin duz yanından keçen gülle qocanın alnına saplandı. Bu o qeder ani

<< 1 ... 98 99 [100] 101 102 ... 122 >>