Aci çekmenin sonu yox imiş
anladım.
Yaran bir yerde yeniden qanayır.
Yaralı olan haralarım varsa hamısı
qışqırır acıyla "yardım et" deye.
Heçbir şey ede bilmirem. Elim qolum
bağlı.
Eyniyle ayrılığımıza mane ola
bilmediyim zamankı kimi.
Heçbir şey söylemeden gedilmezdi amma eslinde,
Sen getdin!
Belke de bu idi doğru olan.
Bir şeyler söyleyib getsen ne
deyişecekdiki?
Son ve menasız bir neçe cümle. Olmadı, ede bilmedim ya da sene layiq
olmuram kimi acıma
duz basacaq
bir neçe cümle.
Yaxşı oldu.
Yaxşıki heçbir şey demeden getdin. Belece daha deyerli hiss etdim özümü.
Qıya bilmedi dedim.
Cesareti qırılsın istemedi dedim.
Gozlerime baxa-baxa gede bilmezdi,
belke fikrini deyişib qalardı, qalinca da
bacarmazdı dedim. Belke daha böyük anlaşılmazlıqlar,
inciklikler yaşayardıq,
belke de nifret ederdik bir gün bir-
birimizden,
düşmen olardıq,
yaxşı oldu bele dedim. Haqlı idi dedim.
Sevginin zirvede olduğu bir anda çıxıb
getdi,
sevgimiz heç bitmeyecek dedim.
Ovutdum özümü.
Dönmeyin üçün ümid yığdım könlümde.
Bir gün heçbir sey söylemeden
döneceksen deye her gün bir
az daha umid etdim.
Xeyal edib yaşaya bilmediyimiz
minlerle xeyalın hesretiyle döneceksen bir gün mene.
Birlikde ağlaya bilmedik.
Qaça bilmedik el-ele sahillerde.
İzleye bilmedik güneşin doğuşunu,
batışını.
Yağmurda islana bilmedik. Birlikde yata bilmedik, oyana bilmedik.
Ele çox şey ede bilmedik, ele eskik
qaldıq ki hesret doluyuq.
Yaşamaq kimi ölmek de seninle olmalı.
Sensiz yaşamağa mehkum etsen de
meni, sensiz ölmeyeceyem.
Heç olmazsa seninle ölmek üçün
gözleyirem seni.
Bax, bunun üçün döneceksen bir gün
geri…