Bir gün çox varli bir ayleye malik olan ata kasib insanlarin yaşayisina balaca oğluna
gösdermek meqsedi ile şeherden kenara, qisa bir sefere çicir.
Onlar bir. Neçe günlerini çox kasib bir aylenin fermasinda keçiriler ve oqlan onlarin yaşayisini diqetle seir edir.
Bunlar seferden qayidanda ata oğulundan şoruşur :
he oğlum sefer nece idi?
Çox gözel idi ata.
O kasib aylenin nece çetinliklerle yaşadiqni gördün? AtA soruşdu .
He lap yaxşi gördüm oğul cavab verdi.
Onda de görüm bu sefer den sen ne örendin? AtA soruşdu.
Oğul çekinmeden cavab verdi:
Men gördümki bizim bir itimiz var ancaq onlarin dörüt.
Bizim heyatimizda hovuz var ancaq onlarin sonu olmayan bir çay qirağinda yaşaylar.
Bizim heyatimiz ,lapalarla bezenib lakin onlar göydeki ulduzlara malikdirler.
Biz yasamaq üçün yanliz torpağin bir hissesinde ev tikmisik, ancaq onlar sahelere malikdirler.
Bizim xidmetçilermiz var ancaq onlar başkalarna xidmet edirler.
Biz erzaqlarmizi aliriq , ancaq onlar öz qidalarini yetişdiriler .
Biz bizi qorumaq üçün evimizi hasara alimişiq lakin onlar onlari qoruyan doslara malikdirler .
Oğlanin atasi bir soz demeden sadece tecüble oğluna baxirdi.
AtA sene Teşekkur edirem ki sen mene bizim necede kasib olduqmuzu vaxtinda sübunt etdin.
Çünki, onlar ne qeder çetinlikde yaşasalar da, onlarin heyati.
Bizimkinden daha gözel ve menalidir.