Çoxumuz atamız hələ həyatda ikən
onun üzünə bir dəfə belə diqqətlə
baxmarıq. Ata, “ata” deməyə
başladığımız gündən etibarən
daima
qarşımızda duran bir vərdiş,
alışqanıqdır. İllərcə atamızdan
deyil, bir
vərdişdən bəhs edərik.
Anamızdan: “Atam bugün niyə
gecikdi?” deyə
soruşarıq; Qardaş, bacımıza,
“Atam yenə çay istəyir” deyər və
deyinərik;
Bəzən “atama hansı yalanı
uydursam” deyə planlar qurarıq
ağlımızda. Ata hər dəfə bizə biraz
uzaq, biraz yad birisi olar.
Hər gün paltarlarını geyindirib
yola saldığımız o “biraz” yad
insanın zaman
qarşısında necə əriyib getdiyinə
nəzər belə salmarıq.
Diqqətimizdən
yayınar. Halbuki ən tez və həmişə
onun paltarları köhnələr, ən tez və
həmişə onun saçları ağarar, ən tez
və həmişə o öskürər.
Bir vərdişin pərdə arxasından
baxdığımız o üzdə zaman
qırışlardan, girintilərdən və
çıxıntılardan yeni bir üz yaradar,
buna da diqqət etmərik.
İçimizdən az insan diqqət edər və
bilər ki, ata, gözaltlarındakı
torbalarda
yorğunluq yığan kədərli
yolçusudur evimizin.
Bir an gələr, gözaltılarındak ı
torbalarını gözlərinin yorğun
bağlarıyla
bağlaya bilməz artıq. O iki bağcıq
da heç ummadığımız vaxtda, heç
ummadığımız yerdə açılar... Açılar
və atamız bizdən saxladığı bütün
yorğunluqlarınıyolun ortasında
buraxıb kədərli üzünü tərk edər...
Bilirsinizmi? Atamız bir gün
həqiqətən ölər...
Allah bütün rehmete geden atalarin ruhunu şad etsin , sağ olanları da uzun ömürlü etsin İnşallah