Təsəvvür edirsən bir insanı uzun müddət həsrətlə gözləyirsən. Sevinc içindəsən, ürəyin az qalır partlasın. Ancaq o isə gələndə üzündə demək olar ki, heç bir hiss yoxdur. Bu zaman bütün sevincin sanki məhv olub gedir, ürəyin əvvəl onun həsrətindən sıxılırdısa, indi onun bu laqeydliyinə, səni anlamamağına görə sıxılır. O isə sadəcə “salam, əhvalın necədir?” –deyir. Sonra da heç bir cavab gözləmədən başqa mövzudan danışır. Sən də onun gözlərinə baxaraq öz-özünə deyirsən: “Sənin üçün çox darıxmışam. Bütün günləri yalnız sənin gəlişini gözləmişəm. İş görəndə belə düşüncələrimdə yalnız sən var idin. İndi bir özün düşün, mənim halım necədir?!”....(