d rəvayətlərdə belə nəql olunur ki, həzrət
Peyğəmbər (səlləllahu əleyhi və alihi və səlləm) əvvəlcə
canişinlik məsələsini camaata çatdırmaqdan çəkinirdi. Lakin
“Təbliğ” ayəsi nazil olduqdan sonra, bu mətləbi camaata
çatdırmağı qərara aldı. Məxsusən də bu ayənin axır hissəsində
Allah-taala belə buyurmuşdur:
ﻭَ ﺍﻟﻠﻪ ﻳَﻌْﺼِﻤُﻚَ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ
Yə`ni: “Allah səni camaatın şərrindən qoruyar.”
Bildiyiniz kimi bu hadisəyə qədər həzrət Peyğəmbər
(səlləllahu əleyhi və alihi və səlləm) bir çox hədələrə mə`ruz
qalmış və “Bədr” və “Ühüd” kimi böyük müharibələri geridə
qoymuşdur.
Bu isə canişinlik məsələsinin böyük bir əhəmiyyətə malik
olduğunu göstərir. Bir halda ki, müsəlman bir fərdə sadəcə
məhəbbət bəsləmək və ona köməkçi olmaq islam ümmətinin
hər bir üzvü üçün aydın bir məsələdir və bu məsələni bəyan
etmək üçün bu qədər nigarançılıq çəkməyin yeri yoxdur.
Beləliklə demək olar ki, qarşıya çıxan bu məsələ İslam
ümmətininn rəhbərliyi və imamət məsələsidir.
On üçüncü sübut:
Şiə və sünnü hədis mənbələrində mövcud olan hədislərə
əsasən həzrət Əli (əleyhis-salam) dəfələrlə haqlı olduğunu
sübut etmək üçün “Qədir-Xum” hədisinə istinad etmiş və onu
bir sübut ünvanında gətirmişdir.
Həmçinin bildiyiniz kimi, imam Əli (əleyhis-salam) bu
hədisi onun xəlifəlik və rəhbərliyini qəbul etməyən kəslərə
sübut gətirmişdir. O cümlədən “Şura günü”, Osman ibni
Əffanın xəlifəlik dövrü və “Cəməl” müharibəsini buna misal
gətirmək olar.
Əgər bu hədisdəki “mövla” və “vəli” sözündən məqsəd
“mühibb” (məhəbbət bəsləyən) və “nasir” (köməkçi) olsaydı,
heç vaxt onu müxalifətçilərin qarşısında bir sübut və dəlil
ünvanında gətirmək olmazdı.
On dördüncü sübut:
Şiə və sünnü hədis kitablarında mövcud olan rəvayətlərə
əsasən həzrət Əli (əleyhis-salam) müxtəlif münasibətlərlə, o
cümlədən “Şura günü” Osman ibni Əffafın xilafətliyi dövrü və
“Cəməl” müharibəsində “Qədir-Xum” hədisini öz müxaliflərinə
sübut gətirmiş və bu münasibətlərdə iştirak edənlərin çoxu bu
hədisin doğruluğuna