n kimi
Peyğəmbər (səlləllahu əleyhi və alihi və səlləm)-in hüzuruna
gəlib dedi:
ﻳَﺎ ﻣُﺤَﻤَّﺪْ ! ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻣَﺮْﺗَﻨَﺎ ﺍَﻥْ ﻧَﺸْﻬَﺪَ ﺍَﻧْﻼَ ﺍِﻟﻪَ ﺍِﻻَّﺍﻟﻠﻪ ﻭَ ﺍَﻧَّﻚَ ﺭَﺳُﻮﻟُﺎﻟﻠﻪِ
ﻓَﻘَﺒﻠﻨَﺎ ﻣِﻨْﻜَﺬﻟِﻚَ، ﻭَ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻣَﺮْﺗَﻨَﺎ ﺍَﻥْ ﻧُﺼَﻠِّﻰ ﺧَﻤْﺲَ ﺻَﻠَﻮَﺍﺕٍ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻴَﻮْﻡِ
ﻭَﺍﻟَّﻠﻴْﻠَﺔِ ﻭَ ﻧَﺼُﻮﻡَ ﺭَﻣَﻀَﺎﻥَ ﻭَﻧﺤﺞّ ﺍﻟﺒَﻴْﺖَ ﻭَﻧﺰﻛّﻰ ﺍَﻣْﻮَﺍﻟَﻨَﺎ، ﻓَﻘَﺒِﻠْﻨَﺎ ﻣِﻨْﻚَ
ﺫﻟِﻚَ، ﺛُﻢَّ ﻟَﻢْ ﺗَﺮْﺽ ﺑِﻬَﺬﺍ ﺣَﺘَّﻰ ﺭَﻓَﻌْﺖَ ﺑِﻀﺒﻌﻰ ﺍﺑْﻦِ ﻋَﻤَّﻚَ ﻭَ ﻓَﻀَّﻠْﺘَﻪُ
ﻋَﻠَﻰ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ ﻭَ ﻗُﻠْﺖَ : ﻣَﻦْ ﻛُﻨْﺖُ ﻣَﻮْﻻَﻩُ ﻓَﻌَﻠِﻰٌّ ﻣَﻮْﻻَﻩُ. ﻓَﻬﺬَﺍ ﺷَﻴْﺊٌ ﻣِﻨْﻚَ
ﺍَﻭْ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻠﻪِ؟
“Ey Məhəmməd! Sən bizə fərman verdin ki, Allahın
yeganəliyinə və sənin Peyğəmbərliyinə şəhadət verək və biz
də
səndən bunu qəbul etdik. Həmçinin bizə fərman verdin ki,
gün ərzində beş dəfə namaz qılıb, Ramazan ayında oruc
tutaq, həccə gedib, öz malımızı (xüms və zəkat verməklə)
pak edək. Biz bunların hamısını səndən qəbul etdik.
Amma sən bunlarla kifayətlənməyib əmin oğlu Əlinin əlini
göyə qaldırdın və onun camaatdan üstünlüyünü e`lan edib
dedin ki; -“mən hər kimin mövlasıyamsa, Əli də onun
mövlasıdır.”
Bu fərman sənin öz tərəfindən, yoxsa Allah tərəfindəndir?”
Peyğəmbər (səlləllahu əleyhi və alihi və səlləm) bu sözdən
narahat olub üç dəfə buyurdu:
ﻭَ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟَّﺬِﻯ ﻻَ ﺍِﻟﻪَ ﺍِﻻَّ ﻫُﻮَ ﺍﻧَّﻪُ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻠﻪِ ﻭَ ﻟَﻴْﺲَ ﻣِﻨِّﻰ
“And olsun o Allaha ki, ondan başqa heç bir mə`bud
yoxdur! Bu fərman mənim tərəfimdən deyil, əksinə Allah
tərəfindəndir.”
Haris ibni Nö`man ayağa qalxıb dedi:
ﺍَﻟﻠّﻬُﻢَّ ﺍِﻥْ ﻛَﺎﻥَ ﻣَﺎ ﻳَﻘُﻮﻝُ ﻣُﺤَﻤَّﺪٌ ﺣَﻘًّﺎ ﻓَﺎَﺭْﺳِﻞْ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﺀِ ﻋَﻠَﻴْﻨَﺎ
ﺣِﺠَﺎﺭَﺓً ﺍَﻭِ ﺍﺋْﺘِﻨَﺎ ﺑِﻌَﺬَﺍﺏٍ ﺍَﻟِﻴﻢٍ
“İlahi! Əgər Məhəmmədin sözü doğrudursa, asimandan
başımıza daş tök, yaxud da bizi şiddətli əzaba düçar et!”
Haris ibni Nö`man dəvəsinə çatmamışdı ki, Allah-taala
xırda bir daşı yerə endirməklə onu həlak etdi.
Bu hadisədən sonra Allah-taala “Mə`aric” surəsinin ilk
ayələrini nazil edərək buyurdu:
ﺳَﺌَﻞَ ﺳَﺎﺋِﻞٌ ﺑِﻌَﺬَﺍﺏٍ ﻭَﺍﻗِﻊٍ * ﻟِﻠْﻜَﺎﻓِﺮِﻳﻦَ ﻟَﻴْﺲَ ﻟَﻪُ ﺩَﺍﻓِﻊٌ
“Sail[30] (Allahdan) əzab