PEYGAMBERİMİZİ AĞLATAN BİR OLAY O
GÖZYAŞINA CANLAR FEDA YA RESULALLAH
Birgün bir sahabe, Peygamberimiz Hazreti
Muhammed’in (sav) huzuruna gelerek cahiliye
devrine ait bir vahşiliği şöyle dile getirir:
- Ya Resulallah! Biz cahiliye devrinde kız
çocuklarımızı diri diri toprağa gömerdik. Benim de
bir kız çocuğum vardı. Annesine, “Bunu giydir,
dayısına götüreceğim” dedim. (Kadın bunun ne
demek olduğunu iyi bilirdi. Ciğerparesi, biricik
evladı biraz sonra bir kuyuya atılacak ve orada
çırpına çırpına can verecekti. Ne var ki, kadının
böyle bir canavarlığın önüne geçme imkânı yoktu.
Yapabileceği tek şey, için için ağlayıp kanlı
gözyaşı dökmekti). Hanımım dediğimi yaptı.
Çocuk gerçekten dayısına gideceğini zannediyor
ve cıvıl cıvıl koşuşuyordu.
Çocuğun elinden tutup daha önce kazdığım bir
kuyunun yanına getirdim. Ona kuyuya bakmasını
söyledim. O tam kuyuya bakayım derken, sırtına
bir tekme vurdum ve onu kuyuya yuvarladım.
Fakat her nasılsa, eliyle kuyunun ağzına tutundu.
Bir taraftan çırpınıyor, diğer taraftan da
“Babacığım üzerin toz oldu” deyip elbisemi
silmeye çalışıyordu. Buna rağmen bir tekme daha
vurdum ve onu diri diri toprağa gömdüm.
Adam bunu anlatırken Sevgili Peygamberimiz ve
yanındakiler hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Orada
oturanlardan birisi “Be adam, Resulullah’ı, çok
üzdün!” deyince, Efendimiz, adama “Bir daha
anlat” dedi. Adam olayı bir kere daha anlattı. İki
Cihan Güneşi Peygamberimizin gözlerinden
süzülen yaşlar mübarek sakalından aşağıya damla
damla akıyordu...
Allah Resulü hadiseyi tekrar ettirmekle sanki şunu
anlatmak istiyordu: “İşte siz İslam’dan önce
böyleydiniz. İslam öncesi kömür ve demir
gibiydiniz. Şimdi ise altın ve elmas gibisiniz.
Tekrar tekrar anlattırdım ki, İslam’ın size
kazandırdığı insanlığı, güzel özellikleri bir kere
daha hatırlayın..