Nəql olunur ki, şiələrdən iki nəfər
Bağdadda yol üstü bir məclisə çatıb o
məclisin kimə aid olduğunu soruşdular.
Dedilər: - İmamul-əzəm Əbu Hənifənin
məclisidir. Hekayəni nəql edən deyir ki, o
zaman mənim rəfiqim Fəzl ibn Həsən idi.
O, şiə məzhəbinin təəssübkeşi, eyni halda
(elmdə) mübahisə edən və məlumatlı adam
idi.
Dedi ki, mən gedib bu adamla elmi
mübahisə edəcəyəm. Allahın kömәyi ilә
onun yalanını çıxarmasam, buradan
getməyəcəm. Dedim: - Bu, böyük bir
alimdir, onun öhdəsindən gələ bilməzsən.
Dedi: - Mənim etiqadıma görə haqq
məzhəbdəyəm və haqq heç vaxt məğlub
olmur. Məclisə daxil olub oturduq. Münasib
bir fürsətdə Fəzl yerindən qalxıb dedi: -
“Әyyuhəl -alim (ey alim!) Mənim bir
qardaşım var ki, rafizidir (yəni şiədir.) Mən
hər nə qədər çalışıram ki, ona başa salam
ki, Peyğəmbərdən (s) sonra Əbu Bəkr
ümmətin ən əfzəli (fəzilətli-üstün), haqq
xəlifəsidir. Amma o deyir ki, Əli ibn Əbu
Talib (ə) əfzəl və haqq xəlifədir. Siz mənə
bir qəti dəlil öyrədin ki, ona anladım və
doğru yola gətirim. Әbu Hənifə dedi: -
Qardaşına de ki, ən yaxşı və ən aydın dəlil
odur ki, Peyğəməbəri- əkrəm (s) döyüş
meydanlarında o iki böyük şəxsi (Əbu Bəkr
və Öməri) öz yanında saxlayır, Әlini isә
düşmənin nizə və qılıncının önünə çıxarırdı.
Bu, göstərir ki, o iki şəxs, Peyğəmbərin (s)
sevimlisi olub. Çünki O Həzrət istəyirdi ki,
o ikisi Hәzrәtdәn sonra Onun canişinini
olsunlar, onları qoruyurdu. Әlini sevmədiyi
üçün onu kənar edir, meydana göndərirdi
ki, öldürülsün. Bu, әbu Bəkr və Ömərin
əfzəl olduğunu göstərən ən yaxşı dəlildir.
Fəzl dedi: -Bəli, mən bunu qardaşıma
deyirəm, o isə Quranla cavab verir ki,
Allah- taala buyurub: “Allah-taala cihad
edənləri oturanlardan (yerdə qalıb cihada
getməyənlərdən) üstün qərar verib və onlar
üçün böyük əcr hazırlayıb.” (Nisa, 95). Bu
ayənin hökmünə görə Әli cihad edənlərdən
olduğunu üçün yerdə qalan (döyüşə
getməyən) Əbu Bəkr və Ömərdən əfzəldir
(üstündür).
Əbu Hənifə dedi: -Ona de ki, əgər bundan
da