Unutdum demək belə xatırlamaqdır əslində...Buna görə insan gedənlərin ardından unutdum deyə bilməz. Bilər çünki içindəki küllərin alovlanacağını. Amma ya sonrası. ..İçindəki küllərin alovlanacağını, ürəyinin təkrar min parçaya bölünəcəyini bilsə də düşüncələri həmişə onu çağırar. Bitmişdir artıq dünya. Xəyallar yalnız onun üzərində qurular. O an anlarkı insan həqiqətən aşiq olmuşdur. Sonsuzluq qoymuşdur aşan adını. Sevib də sevilə bilməyən ürəyin ağrısını bir tək o anlar. Hər gün unutdum deyə başlar günə. Amma dedim ki, sevgili dostlarım unutdum demək belə xatırlamaqdır əslində...

Hər günə yeni bir acı ağrılı əlavələr vəfasız. Əlində telefon zəngi gözləyərsən bir ümidlə. Amma zamanla ümidlərini itirməyə başlarsan. Gözün ondan başqasını görə bilməyən sən, görə bilməzsən onun sonsuz gedişini. Çarəsiz gözləyər, gözləyər və yenə gözləyərsən. Səssiz gözləyişini bir qapı zəngi pozar. Yenə bir ümidlə qaçaraq açarsan qapını; amma yenə yanılarsan. İllərcə ən acı ağrılı günündə yanında olan dostların səni təsəlli etməyə gəlmişdir. Lakin o an nə bir dosta nə də bir təsəlliyə ehtiyac vardır. Yalnız o qapı arxasında görmək istənilən üz gedib dönməyən VƏFASIZdır.

Bu gözləyiş həmişə sürəcək ürəyini başqa biri doldursa da o gerçək sevda səninlə məzara qədər gedəcək. Yaxşı, ürəyini kim doldura bilər ki, onun yerinə? İndi bu problemin cavabına kimsə deyəcəksən. Yaxşı, ya qarşına səni, sənin onu sevdiyin qədər sevəcək biri çıxarsa. ..O an dayanıb düşünər, acı ağrılı xatirələri gözünün önünə gətirərsən. Amma kimsə sənin sevgidiyin kimi sevə bilməz, sən onun üçün hər şeyi etməyi gözə götürmüşdün. Yaxşı, o edə bilərmi sənin üçün hər şeyi. Ya etsə. ..O zaman yeni bir dünya qura bilərsən elə deyilmi? Bəlkə də gerçək eşqi onda taparsan və o qədər bu səfər həqiqətən gülümsəyər sənə. Amma harada? Bu yalnız gözəl amma qeyri-mümkün bir xəyal. Eynilə onun geri dönməsi kimi.
Əgər belə bütün ümidlərini bitirər həyata pessimist bir şəkildə baxsan o qədər heç bir zaman güldürməz üzünü. O