İşim var.

Mamamı razı sala bilməmişdim. Atama deyəcək tək söz yox idi. İşi üçün hara olsa gedərdi. Mənim üçünsə əmin deyiləm.. Tək çarə qaçmaq idi dəyəsən. Hara qaçacam ki? Dostum da yoxdu. Necə insanlardılar bunlar. Ya da bəlkə mən insan deyiləm.. Hamının ən yaxın da olsa yalançı da olsa bir dost adlı bir əşyası var yanında daşıdığı. Mənim niyə yoxdu ki? Görəsən problem nəydi? Gül kimi qızam. Bəlkə geyimimə görə dost olmurlar, istəmirlər məni? Bir az oğlan tipli geyinirəm axı. Sinifdəki bütün qızların başım boyda ayaqqabıları var. İnşallah bir gün yıxılarlar.. 
Deyəsən qaçmaq planım baş tutmayacaqdı. Mama da evdən bir dəqiqə olsun çıxmır. O qədər həvəslidi ki, bütün “xanımcığaz” dostlarını çağırıb Kanadaya gedəcəyinin xoş xəbərini verir. Hamısı da süni gülüşləriylə “Ayy nə gözəəəlll..” deyirlər. Paxıllıqdan çatdıyacam deyəsi deyillər ki. 
Mən də çarəsiz çantamı hazırlamaq məcburiyyətində qaldım. Neyniyək daha çarə yox. Bəlkə gedib orda həyasızlıq eləsəm bezib qayıdarlar. Olmadı gizlindən atamın iş yerinə gedib onu qovdurmağa çalışaram. Ona iş çooox var onsuz da..
Böyük çamadanlar hazırlamağa heç həvəsim yox idi. Bel çantamı götürüb içinə 2 köynək, 1 şalvar, bir neçə alt paltarı, fotoaparat və 2 dənə də banan qoydum. Bəli banan. Mənim həyat sevincim, yaşam səbəbim. BANAN.
Və artıııq hər şey hazııırr!! Niyə bu qədər də tez gedirik anlamıram. Hələ yay təzə başlayıb. Bəlkə bir işimiz var. Amma onsuz da iş üçün gedirdik..

-Diləəəək.
-Mamaşa? 
-Hanı sumkaların? Hazırsan?
-Burda. Hər şey hazır. Bala ördək kimi arxanızca düşməyə hazıram. 
-Ay qız, bu nədi? Elə bu? Bir sumka var ki burda. 
-Bəsimdi də.
-Necə bəsimdi?! Nə var bunun içində? Neyniyəcəksən sən neçə ay bu qədər şeynən?
-Bəs demirdin alışveriş filan. Eliyərik də orda. Boş bekar olduqca gedib özümə paltar alaram.
-Oynamağa getmiriye biz ora.
-Mən əmin deyiləm. 
-Nəysə yaxşı. Yaxşı ki kasıb deyilik.
-Həə tək dərdimiz də budu.
-Az danış. 

Mamamla o qədər gözəl ünsiyyətimiz var idi ki.